Unburst Bubbles

2005-07-20T01:31:00.000+02:00

Om de een of andere reden ben ik dit blog eigenlijk een beetje zat. Ik heb een nieuwe aangemaakt en er staat ook al het een en ander op. Tot daar of elders,

Herman

2005-05-13T20:53:00.000+02:00

Als ik mijn jaarlijstje van 2004 zou herschikken, zou Funeral van The Arcade Fire een stuk hoger eindigen. De plaat staat eigenlijk al vanaf september – toen ie overzees werd uitgebracht - in de aandacht, maar wist me toen niet helemaal te overtuigen, terwijl de band hoe langer hoe meer op de handen werd gedragen. Eigenlijk viel het laatste kwartje pas een week of drie geleden, toen ik het album voor het eerst in tijden weer ’s opzette. Het was alsof eindelijk de laatste puzzelstukjes op hun plaats vielen. Het concert in Nighttown kon dan ook niet beter getimed worden: de afgelopen weken heb ik toch wel heel erg veel naar Funeral (en ook naar de demo EP) geluisterd.

En gisteren was het dus zo ver. Ik was zo opgetogen dat ik eigenlijk helemaal geen zin had in een voorprogramma en meteen door wilde naar het hoofdgerecht, maar Final Fantasy (naar later zou blijken een van de leden van The Arcade Fire) zette een leuke act neer. De violist samplede zichzelf en loopte zijn samples en speelde daarover heen nog meer en zong wat grappige teksten. Net toen het trucje een beetje saai begon te worden, kwamen wat andere leden van The Arcade Fire op het podium en werd er gezamenlijk een nogal absurde, maar bovenal hilarische cover van Mariay Carey’s Fantasy ten gehore gebracht. Het voorprogramma was dus toch wel erg de moeite waard!

Toen kwam The Arcade Fire op. Het eerste dat me opviel was de jonge uitstraling van sommigen van de bandleden. De muziek klinkt dermate volwassen dat ik dacht met een stel dertigers te maken te hebben, maar uiteindelijk lijken me het toch vooral twintigers en misschien is de erg jong uitziende Régine nog wel een tiener. De 7-koppige band ging – afgezien van de drummer – op een rij staan en zette meteen Wake Up, een van de mooiste nummers van Funeral – in. De koorachtige samenzang en het overweldigende samenspel wierp een nogal indrukwekkende geluidsmuur op. Helaas bleef het geluid vrij overweldigend, waardoor het moeilijk was de verschillende instrumenten en met name de zang van elkaar te onderscheiden. Hierdoor gingen de nuances waar The Arcade Fire op plaat grotendeels van moet hebben voor een groot deel verloren. Natuurlijk bleven de krachtige nummers wel overeind en bleef er genoeg te genieten, maar ik had wel het idee dat er meer had ingezeten. Ook leek de band enigszins op de automatische piloot te spelen en ontbrak de magie. Misschien kwam dat ook doordat ze wat naar achteren stonden op het podium.

Natuurlijk waren er ook wel hoogtepunten, die met name aan het eind zaten. De manier waarop Rebellion (Lies) begon, herrijzend als een feniks uit het as van Neighborhood #3 (Power Out), was groots. Régine zong over het algemeen zacht, maar bij afsluiter In The Backseat gooiden ze alle schroom van zich af. In The Backseat was dan ook meteen het mooiste nummer van de avond.

Wat me verder nog opviel:
-De violiste Sophie zit ook in A Silver Mt. Zion
-De hond in de bassdrum (gelukkig was het een projectie)

De setlist was overigens als volgt:

Wake Up
Neighborhood #2 (Laika)
No Cars Go
Haiti
I’m Sleeping In A Submarine
Neighborhood #4 (7 Kettles)
Crown Of Love
Neighborhood #1 (Tunnels)
Une Année Sans Lumière
Neighborhood #3 (Power Out)
Rebellion (Lies)
~~~~~~~~~~~~
In The Backseat (toegift)

Meer meningen (en foto's) over The Arcade Fire in Nighttown kun je hier lezen.

2005-04-18T17:39:00.000+02:00

GeoURL

Geourl is leuk speelgoed. Wanneer je je registreert en wat code in je site integreert (is erg simpel), kun je automatisch zien welke sites bij jou in de buurt liggen. Zo logt 200 meter verderop iemand in het Arabisch en woont Basje blijkbaar ook nagenoeg om de hoek. Wie zich nog meer in mijn omgeving bevinden, zie je hier.
[via breun]

2005-04-16T15:28:00.000+02:00

Ik ga niet te veel woorden vuil maken aan Motel Mozaique: ik heb me me meer dan uitstekend vermaakt! Even snel een korte kenschets van de optredens die ik heb gezien:

We begonnen de avond met Patrick Wolf in het theater van Nighttown. Ik heb zijn album Wind In The Wires nog maar net ontdekt en vind het mooie muziek. Theatrale nummers die me doen denken aan de glamrock van David Bowie en Cockney Rebel uit de jaren '70, zegmaar de glamrock uit Velvet Goldmine. Maar Wolf gaat nog een stap verder: hij gebruikt ook een laptop en in die zin doet hij me weer denken aan Ben Christophers, alhoewel de muziek (en de verschijning) van Wolf een stuk extravaganter is. Hoe dan ook, de plaat is leuk, maar het optreden was verbijsterend goed! De laptop was thuis gelaten en Wolf begeleidde zichzelf op piano, viool, gitaar of ukelele. Ook was er een drummer mee. Hoe dan ook, hij kreeg het publiek volledig mee met zijn waanzinnige muziek en het duurde niet lang voordat de zaal helemaal volstond en er zelfs mensen vanuit de gang probeerden nog een glimp probeerde op te vangen, want het was wel duidelijk dat hier iets bijzonders gaande was.

Vervolgens zagen we Gabriel Rios, de Belgische Puerto-Ricaan, die ook wel bekend staat als de Belgische Manu Chao. Alhoewel ik Broad Daylight vorig jaar een leuke single vond, weet het optreden me niet of nauwelijks te pakken. Het is duidelijk wachten op LCD Soundsystem, die na lang wachten dan tegen twaalven eindelijk beginnen. En hoe! Het eerste nummer is Beat Connection, destijds b-kant van Losing My Edge, maar desalniettemin een van de fijnste nummers die ze ooit gemaakt hebben. Zo komen er nog wat geweldige nummers bij en het publiek wordt hoe langer hoe losser. Als Tribulations wordt ingezet gaat het helemaal los en dat blijft ook zo tof het eind. Grappig moment is wanneer de hele band exclusief frontman James Murphy van het podium afgaat. Hij vertelt dat ze gewoon even pauze moeten nemen, omdat de blijkbaar gehavende drummer even moet bijkomen en een ander lid naar de wc moet. Dat we niet denken dat ze een toegift gaan doen. "We'll back in a few minutes and then we're gonna do two more songs!" Alle nummers die ik wil horen komen voorbij en het tien minuten durende, steeds harder beukende Yeah (wat mij betreft hun beste nummer) wordt tot het einde bewaard. Op dat moment is het hele publiek al compleet los: LCD Soundsystem heeft Nighttown finaal gevloerd.

We krijgen ook nog een stuk van 2 Many DJ's mee, maar omdat de vermoeidheid toeslaat en omdat er trein gehaald moet worden, zien we daar helaas niet alles van. Desalniettemin was het wel erg goed, alhoewel er wat weinig ruimte was om te dansen. Maar goed, er komen waarschijnlijk nog kansen genoeg om 2 Many DJ's helemaal uit te zien! Het is in ieder geval erg inspirerend om die gasten bezig te zien en horen. Ik krijg al weer helemaal zin om zelf te gaan DJ'en en wat van hun trucjes (Daft Punk-samples onder Daft Punk Is Playing At My House bv.) na te apen.

Meer LCD Soundsystem en Patrick Wolf bij fileunder, 3voor12, fireflies en nicole.

2005-04-12T20:13:00.000+02:00

Wire interviewt Venetian Snares! Hij beantwoordt ook vragen over het fantastische Rossz Csillag Allat Született, de plaat van 2005 tot nu toe:

"Rossz Csillag Allat Született in English means Born Under A Bad Star I think people will have an idea of what the titles mean by the feeling they get from the songs. A rabbit cannot understand French but a French person can say to a rabbit in their garden, "rabbit, get the fuck out of my garden," in a loud angry tone and the rabbit will understand on some level. That might be a silly example but I think a lot of music and art is beyond language and titles. A piece of music to me could be an expression of true emotion transferred directly from the artist onto the listener. In that case, titles become irrelevant and in the case of Rossz Csillag Allat Született, I do like the fact that language is one step removed."

2005-04-09T03:26:00.000+02:00

Vrijdag bijltjesdag

Vandaag werd duidelijk dat èn Ska-P èn 16 Horsepower èn The Delgados het voor gezien houden. Gelukkig heb ik ze alledrie nog eens live gezien. En blijft The Delgados Chemikal Underground gewoon leiden.

Het leven is niet een al treurnis: Jaga Jazzist's nieuwe album What We Must is een bijzonder fijne plaat. Een beetje Tortoise-achtig, net als A Livingroom Hush, en zo hoor ik ze eigenlijk het liefst. Na de Hongaarse plaat van Venetian Snares toch wel mijn tweede favoriete plaat van het jaar, vermoed ik. Volgende maand spelen ze in Nederland.

Verder staat er op 3voor12/Rotterdam nu een ook een goed stuk over Mike Watt online!

2005-04-05T02:36:00.000+02:00

Het lijstje 'levende legendes dat ik nog eens live wil zien' wil zien werd gisterenavond met één naam ingekort. Mike Watt (de link gaat naar Watt's persoonlijke website, die erg de moeite waard is) speelde met zijn Secondmen in het Nighttowntheater. Watt vergaarde vooral roem en aanzien in de jaren '80 en vroege jaren '90 met achtereenvolgens Minutemen en fIREHOSE. Met die bands maakte hij naar verluidt een soort punk, met jazz-, funk- en folkinvloeden. Ik heb me er nooit erg in verdiept, maar hetgeen ik ervan gehoord heb deed me in zekere zin wel denken aan het werk van Captain Beefheart. Ook een mengeling van stijlen met een flinke dosis gekte. Watt's bands inspireerde en beïnvloedde de Amerikaanse gitaarunderground, waarbij te denken valt aan bands als de Pixies en Sonic Youth. Het nummer Providence van Sonic Youth's Daydream Nation - mijn favoriete Sonic Youth-plaat - draait zelfs om een door Watt ingesproken bericht op het antwoordapparaat van Thurston Moore. Na het uiteenvallen van fIREHOSE stortte Watt zich op verschillende projecten. Zo baste hij bij Porno For Pyros en J. Mascis & The Fog (aka Dinosaur Jr.), bracht hij wat soloplaten uit en zat hij in Bog, een 'man-vrouw'-band bestaande uit twee bassisten (Watt zelf en ex-vrouw Kira Roessler, ook bassiste van Black Flag). Vorig jaar verscheen zijn derde soloalbum The Secondmen's Middle stand, een punkopera (klinkt heftiger dan het is) over de ziekte die hem een paar jaar eerder bijna zijn leven kostte. Het is ook ter ere van dit album dat Mike Watt, vergezeld met een drummer en toetenist op tournee door Europa gaat.

De eerste stad die in dat kader wordt aangedaan is Rotterdam. Het theater van Nighttown stroomt langzaam vol met voornamelijk dertigers en veertigers die Watt al veel langer kennen en volgen dan ondergetekende (twintiger). Het zaaltje is klein, maar knus. Er is zelfs de mogelijkheid om op een afstand van een meter of 5 van het podium te zitten en het concert goed mee te krijgen. Wanneer de band opkomt, vertelt een inmiddels grijze Watt in al zijn enthousiasme dat het al zeven jaar geleden is dat ie voor het laatst in Rotterdam stond, maar dat de volgende keer veel minder lang op zich zal laten wachten. Dan kondigt hij aan dat het eerste nummer misschien een moeilijke binnenkomer is: "this is a very long song. i hope you like it." De band, bestaande uit Mike Watt op bass, Paul Roessler op elektrisch orgel en Raul Morales op drums maakt muziek die klinkt als Watt's karakter: druk, druk en nog eens druk! Ze spelen veel lange nummers die bol staan van de stijl- en tempowisselingen. Is dit nou progpunk? De associatie met Captain Beefheart en ook de vroege dEUS (pre-Worst Case Scenario) dringt zich wederom in me op. Het valt me op dat Watt de bass speelt als gitaar en niet noodzakelijkerwijs deel uitmaakt van de ritmesectie. Met zijn lage stem praat, schreeuwt en fluistert hij dat het een lieve lust is. De orgelman zingt ook veel nummers en de drummer ziet het steevast lachend aan. Na een minuut of veertig zakt het wat in en drijven mijn gedachten weg. Ik kijk wat rond en zie een jongen met een 3voor12-tshirt aantekeningen maken. Af en toe legt hij zijn notitieblok aan de kant en maakt hij een dansje. De band grapt wat af op het podium, tot plezier van velen en in sommige gevallen vooral Watt zelf. Het zij hem vergeven, het is immers een icoon en een uiterst vriendelijk overkomende man. Na het inkakmoment wordt er gelukkig snel een gierend hard nummer ingezet. Roessler slaat als een bezetene zijn toetsen aan en Watt schreeuwt de longen uit zijn lijf. Niet veel later worden we bedankt voor de hartelijke ontvangst en wordt de band getracteert op een welgemeend applaus. We zijn het er overeens dat dit ondanks het collectieve inkakmoment een goed optreden was, maar niets legendarisch.

Dan komen de mannen weer terug. Watt grapt door te zeggen: "I told you that was a long song. Here's the second one!". Even denken we dat er nu een tweede - minstens net zo lange - set volgt, maar het blijkt toch echt een grapje te zijn. De toegift duurt een minuut of twintig en bevat o.a. een cover van Dylan, waarvan de titel me ontschoten is (er werd gezongen over de 'clothes' van 'God', iemand een idee?). Er wordt afgesloten met een rustig, verstild nummer. Het enige echte rustpunt van de avond. Dan is het afgelopen. Er worden stickers uitgedeeld en t-shirts verkocht voor 10 euro (kom daar maar 's om bij een willekeurige Mojo-band). De bandleden verkopen hun eigen (beperkte) merchandise en nemen alle tijd om met het publiek te praten.

Wij gaan weer richting bar, alwaar snel Roessler langs komt lopen om nog wat stickers te slijten. Ik was in het gezelschap van echte fans, die hem meteen de oren van zijn hoofd vroegen. Zo kwam ik erachter dat hij de broer is van Kira, de oud-bassiste van Black Flag en de ex-vrouw van Watt, die met haar in Bog zat. En dat hij veel heeft gedaan met lokale punkbands, waarvan The Screamers waarschijnlijk de bekendste is. Ook toert hij regelmatig met Nina Hagen. Hij vertelde over de opnames van de laatste CD dat ze om 7 uur 's ochtends al in de studio zaten en dat Watt dan al was wezen kayakken. "I think he's standing up at 4 or something". Over het Rotterdamse publiek was hij enthousiast. Hij was zenuwachtig vantevoren, maar blij dat het publiek oprecht aandacht had voor de muziek en ze niet uitjoelde. Over de tour vertelt hij dat hij niet weet wanneer ze waar spelen, onderwijl een slok van zijn koffie nemend. Gelukkig houdt iemand anders dat bij. Hij vertelt dat Morales, die een stuk jonger is dan veteranen Watt en Roessler drummer is van punkband F.Y.P. (Fuck Your Parents) en dat zijn kinderen daar graag naar luisteren. Het is voor Morales zijn eerste trip naar Europa. Uiteindelijk begeeft hij zich weer naar het podium om te helpen afbreken. Wij begeven ons naar de uitgang van het Nighttown-cafe, richting huis.

2005-03-23T02:19:00.000+01:00

Morbide lijstjes

Iets wat wel eens door mijn hoofd schiet: hoeveel van de artiesten die ik ooit live heb gezien zijn inmiddels overleden. Tot nu toe kon ik er altijd maar één bedenken: Elliott Smith. Maar net kwam me ter ore dat Feeder ook nog bestaat. En laat ik die nu eens live hebben gezien met de oorspronkelijke drummer, die zich niet veel later verhing. Misschien zijn er nog meer, maar dan zie ik die blijkbaar over het hoofd.

Welke overleden artiesten heb jij nog live gezien?

2005-03-22T15:06:00.000+01:00

van motorpsycho.fix.no:

To psychonauts, journalists and whoever else it might concern.

As of March 2005 Håkon Gebhardt is no longer a member of Motorpsycho.
He feels his involvement with Motorpsycho has reached its natural
conclusion, and prefers to continue his work with HGH and the various
other projects he has been involved in since the last Motorpsycho
album and tour proper in 2002. There is no animosity between Geb and
the band, we are still the best of friends, and Motorpsycho wishes him
all the best in his new musical pursuits. Hans Magnus 'Snah' Ryan and
Bent Sæther fully intend to keep on being Motorpsychos, and are
currently hard at work writing new material. No replacement for Geb
is yet confirmed.

When the motorpsycho system is running, it is an all-absorbing process
for everyone. When the time came to start working on material for the
next album, Geb found that his heart wasn't in it, that he didn't have
the energy required, and decided to leave. Being the gentleman he is,
he recognised his inability to fully commit to the band and did the
right thing. Over the last years he's found other outlets for his
creativity that are closer to what he really wants to do in music, and
I know he feels - like we do - that if you're not 100% dedicated, you
might as well leave it alone. Snah and I respect, understand and under
the circumstances agree to his decision: any band needs to fire on all
plugs to work, everything else is just a waste of time for
everyone. We will obviously miss him, though. He was very important in
shaping Motorpsycho as we know it over the last 14 years, and whoever
replaces him, has some enormous shoes to fill.

Motorpsycho has no touring commitments to fulfill at the moment, and
it's impossible to set an E.T.A. on the next Motorpsycho album right
now. We have to get our heads around this before anything can happen.
It'll take some time, but we have full confidence in our ability to
keep the band going and to do it right. Both Snah and I feel that
Motorpsycho still is a valid creative force and will dedicate all our
energy to keeping it that way.

Gebhardt will tour Germany with HGH in April.

Bent

---

Damn, dat is balen. Motorpsycho-concerten zullen niet meer hetzelfde zijn zonder dat leuke mannetje en zijn gekke bekken. When You're Dead zullen ze wel nooit meer spelen. :(

2005-03-21T20:23:00.000+01:00

Sine Regno is voor bij, de zon schijnt weer...

Ik heb me een winter lang voorgehouden dat ik ook best met wat minder zonlicht af kon, maar nu de eerste zonnige dagen van het jaar zich hebben gemeld, voel ik me toch wel een stuk beter!

*Ik studeer opeens een stuk harder
*Ik ga nu eindelijk een nieuwe sportclub zoeken (ik denk aan badminton, want dat kan ik al vrij goed)
*Ik heb veel zin om veel te ondernemen
*Ik sta weer vroeger op

De combinatie Sine Regno (het bestuursgebeuren afsluiten) en mooi weer (het begin van de lente!) geeft me veel energie! Leve de zon!

2005-03-16T15:32:00.000+01:00

Er gebeuren nog steeds spannende dingen in Nederland. Wie doet er mee?

26 maart - Nighttown: The Thermals en Quasi. Ik ken beide bands nog niet echt, maar Quasi (voorprogramma) was ooit de begeleidingsband van Elliott Smith en The Thermals schijnen het zoveelste 'The'-bandje te zijn dat ook echt goed is.

28 maart - Tivoli: The Dillinger Escape Plan en Textures. Textures zag ik vorig jaar op TV (Lowlands) en dat zag er erg goed uit. Dillinger maakt zogenaamde mathmetal, maar het lijkt me vooral gaaf om die te zien, omdat ik vermoed dat ik er een enorme adrenalinekick van krijg, net zoals bij Alec Empire, een paar jaar geleden.

2 april - Nighttown: Geigercounting, David Gilmour Girls, Drillem. Deze electropopbands spelen in Nighttown in het kader van 'Pop d'Electrique'. En aangezien ik tegenwoordig alle genres waar 'electro-' in voorkomt erg goed weet te pruimen...

4 april - Nighttown: Mike Watt + The Secondmen. Mike Watt is een van de iconen van de Amerikaanse underground van de jaren '80. Hij speelde in de legendarische band fIREHOUSE en heeft een gastrolletje op Sonic Youth's Daydream Nation. Een jaar of drie geleden zag ik hem flink tekeer gaan op zijn bas bij een gierend hard concert van J. Mascis (Dinosaur Jr). Ik ben benieuwd hoe zijn eigen ding klinkt...

5 april - Ekko: Hood. Ik ontdekte deze band op een vreemde manier. Eigenlijk was ik op zoek naar een andere Hood (de electronische), maar per ongeluk belandde een album van deze heren in mijn mp3verzameling. En wat bleek: er was ook nog een Hood die de meest prachtige, melancholische gitaarmuziek maakt. De Hood waar ik naar op zoek was, heb ik nog altijd niet gevonden.

5 april - Paradiso: Le Tigre, Lesbians On Ecstacy. De DFA-remix van Le Tigre's Deceptacon is nog altijd een hoogtepunt in het hele punkfunkgenre (Rapture, !!!, Out Hud, etc.). Desalniettemin kan Le Tigre ook prima op eigen benen staan, want het riotgrrrlgroepje heeft inmiddels al aardig wat (prima) platen op hun naam. Ik ben benieuwd!

6 april: Rotown - Mediengruppe Telekommander. Ik had nog nooit van dit gezelschap gehoord, totdat ik een dag of wat geleden de Rotown-website bezocht. En de omschrijving aldaar maakte me zeer nieuwsgierig. Lees zelf maar:

"Vergeet de luchtige electropunk van Chicks on Speed en Peaches. Of zelfs de zeer interessante laatste platen van Miss Kittin en Beans. Het is Mediengruppe Telekommander wat de klok slaat! Hun eerste demo, op het zelfde label waar T.Raumschmiere begon, was de juiste steen in het
juiste water. Met een opwindende combinatie van indierock, hip hop, electro en voornamelijk geniale baslijnen tekenden ze bij het befaamde Mute label voor hun debuut ‘Die Ganze Kraft Einer Kultur’. Op http://www.mediengruppetelekommander.de is de plaat te beluisteren. LCD Soundsystem door de distortion, Atari Teenage Riot in de popversie en het ritmegevoel van het geweldige Liquid Liquid. Alles bij elkaar een uiterst unieke band!"

Dat was het wel voor nu. Verderop in de toekomst wil ik ook nog naar Motel Mozaique, Autechre, Jaga Jazzist, Mono en Tortoise. Zie anders ook mijn profiel bij upcoming.org.

2005-03-04T19:46:00.000+01:00

Ik draai van 01.00 tot 02.30 uur (prime time?). Ik ga proberen een brug te slaan tussen electro en idm. Weet iemand nog een leuke DJ-naam voor me? :)

2005-03-01T21:06:00.000+01:00

Het zou zo maar kunnen zijn dat ik eindelijk een reden heb gevonden om af te studeren. Ik heb gemerkt dat mijn huidige studie niet helemaal mijn ding is, maar aangezien ik al zo goed als klaar ben, maak ik het toch maar af... De invulling van het post-doctorale zwarte gat? De Postacademische Dagblad Opleiding Journalistiek aan de Erasmus Universiteit. Het verhaal dat daar staat lijkt me bijna op het lijf geschreven.

"De PDOJ is bestemd voor recent afgestudeerde academici met een duidelijk aantoonbare motivatie voor de dagbladjournalistiek. Kandidaten moeten beschikken over eigenschappen als nieuwsgierigheid, een brede maatschappelijke belangstelling, een bijna achterdochtige oplettendheid, doorzettingsvermogen en bij voorkeur een vaardige pen.

Let op: de PDOJ leidt op voor de schrijvende journalistiek, maar de opleiding is zeker geen schrijfcursus. Journalistiek omvat veel meer: snel en helder nadenken, veel lezen, veel praten en veel telefoneren.

Ook is de opleiding geen cursus wetenschapsjournalistiek. De vakinhoudelijke kennis die tijdens de studie is opgedaan kan zeker van pas komen, maar de PDOJ leidt in de eerste plaats all-round verslaggevers op, die breed inzetbaar zijn.

Ook leiden we niet op voor radio en televisie."

Ik vind de genoemde eigenschappen wel behoorlijk van toepassing op mij. Mijn brede maatschappelijke belangstelling blijkt wel uit het feit dat ik niet eens weet waar mijn voorkeur ligt. Natuurlijk schrijf ik hier hier vooral over muziek en films, ik weet eigenlijk net zoveel (zo niet meer) over politiek en sport. Verder heb ik volgens mij wel een beetje een - wat zij noemen - vaardige pen, maar ik denk dat ik daar veel te winnen heb (en ook kan winnen, met een beetje (zelf-)sturing). Verder ben ik blij dat kennis van mijn studie niet per se belangrijk is, want zo enorm veel heb ik op de universiteit nou ook niet opgestoken (alhoewel ik wel gestructureerder ben gaan nadenken, maar in hoeverre dat nu komt door mijn studie...).

Nouja, dit lijkt me dus wel wat. Eerst dit, dan 10 jaar dagbladjournalist en daarna lekker lange inhoudelijke stukken schrijven voor Vrij Nederland ofzo. Problematisch is weldat de toelatingseisen vrij hoog zijn (maar ik ben voor de verandering eens ambitieus!) en ik dus een dijk van een scriptie zal moeten schrijven voor een studie waar ik eigenlijk weinig mee heb. En het is ook een nogal dure opleiding (4000 euro voor 8 maanden, dat wordt aan de bak deze zomer)...

2005-02-25T20:53:00.000+01:00

Low

Ik was bij Low en zag dat het goed was. Lees iets meer bij baviaan.net. De nieuwe plaat The Great Destroyer is ook erg mooi en feitelijk mijn kennismaking met de zogenaamde 'slowcore'-band.

2005-02-06T17:28:00.000+01:00

Leuke concerten in februari (en begin maart). Ben zeer zeker present bij de dikgedrukte dingen. :) Iemand die mee gaat naar het een of het ander? Nils Petter Molvaer kan ik helaas niet heen, omdat ik die avond moet DJ'en (wat ik natuurlijk ook niet vervelend vind :)).

07-02: The Bravery, Paradiso, Amsterdam
09-02: Ben Christophers, The Frames, Paradiso, Amsterdam
10-02: Johan - Rotown
12-02: Joyfalds, LVC, Leiden (Voorronde Finale Grote Prijs van Zuid Holland)
16-02: The Dears, Melkweg, Amsterdam
17-02: Nils Petter Molvaer, Helling, Utrecht
18-02: Le Peuple De L’Herbe, LVC, Leiden
20-02: ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead, Melkweg, Amsterdam
21-02: The Dresden Dolls, Melkweg, Amsterdam
22-02: Kid Dakota, Low, Paradiso, Amsterdam
23-02: Bright Eyes, Tivoli, Utrecht
25-02: Spinvis, EKKO, Utrecht
02-03: Mando Diao, Tivoli, Utrecht
03-03: Biffy Clyro, Paradiso, Amsterdam

edit: Melkwegconcerten toegevoegd!

2005-02-06T17:01:00.000+01:00

Zaterdagnacht werd in huize Herman een heus unicum gevierd: mijn Audioscrobblerplug-in telde al tienduizend beluisterde liedjes. Natuurlijk heb ik er wel meer geluisterd (zij het via andere apparaten dan mijn computer, zij het omdat Audioscrobbler wel 's kuren vertoont), maar ik vind het toch wel veel. De meest geluisterde artiesten zijn Four Tet, Voicst, Belle And Sebastian en Broadcast. Het meest gedraaide liedje (als mp3 dan) is Galvanize van The Chemical Brothers, op de voet gevolgd door Kinda New van Spektrum (in de Tiefschwarz remix) en So Says I van The Shins.

2005-02-06T16:49:00.000+01:00

Even wat huishoudelijke mededelingen:

* Check de link naar Jonathan's nieuwe weblog!
* Ik ga zelf ook weer wat vaker stukjes schrijven, denk ik. Te beginnen bij vandaag. Er is weer wat meer om over te schrijven (concerten, cd's, filmfestivals), dus waarom niet?

2005-01-31T01:31:00.000+01:00

"I'm losing my edge.
To all the kids in Tokyo and Berlin.
I'm losing my edge to the art-school Brooklynites in little jackets and borrowed nostalgia for the unremembered eighties."

Dat waren de woorden waarmee James Murphy van LCD Soundsystem me enthousiast maakte voor zijn bandje. Nu is er dan ook een album uit van dat bandje. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar - hoewel het best een fijn plaatje is - niet heel veel naar ga luisteren. Afgezien van On Repeat en Tribulations heeft het het allemaal net niet. De ballad "Never As Tired As When I'm Waking Up" (die titel slaat op mij!) is goed, maar het zou me niets verbazen als ooit uitkomt dat dit een Rolling Stones-restje is dat Mick Jagger nog op zijn plank had liggen. Andere nummers halen het gewoon niet bij de briljante singles Losing My Edge en Yeah, die vooral via internet bekend werden (want nooit in Nederland uitgebracht). Het fijne van dit album is dan ook vooral dat ie nog geen 15 euro kost en je er een extra CD met al die geweldige nummers bij krijgt. Het album nemen we verder maar voor lief.

2005-01-08T16:00:00.000+01:00

Stokjeszut

1. Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
Iets meer dan 40GB. Maar als ik iets mooi genoeg vind, koop ik het en gooi ik de mp3s uiteraard netjes weg.

2. Wat is je laatst gekochte cd?
Kristin Hersh' Hips And Makers en Soundgarden's Superunknown. Twee albums die ik in een ver verleden op tape heb gezet, maar deze week voor weinig tegen kwam in de tweehandsbakken van de plaatselijke Plaatboef. Beetje bij beetje maak ik mijn oude bandjesverzameling (plusminus tweehonderd heb ik van die dingen) overbodig.

3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nr voor je dit bericht las?
Television's Marquee Moon. Meer een plaat voor een druilerige avond dan een lege zaterdagmiddag na een lange vrijdagnacht, maar het is een mooie soundtrack voor bij het EK Schaatsen. Prachtige tekst ook en natuurlijk een van de mooiste gitaarsolo's die ik ooit gehoord heb.

4. Geef 4 nrs door die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen.
Motorpsycho - Vortex Surfer. Alhoewel ik nu niet meer zo'n fanatieke Motorpsycho-fan ben als een jaar of 4 geleden, blijft dit nummer erg speciaal. Ontdekte het monumentale nummer met de cathartische oerschreeuw van Bent Saether na een heftige ruzie met mijn toenmalige vriendin en luisterde die nacht nergens anders meer naar.
Pulp - Common People. De kennismaking met Pulp, ook al waren ze me met vroegere singles ook wel opgevallen. Hoe vaker ik het hoor, hoe harder ik meezing en hoe meer ik me lijk in te kunnen leven in de venijnige tekst over het snobistische Griekse meisje. Zelfs 10 jaar na dato nog.
Fools Garden - Lemon Tree. Ergens is dit alleen maar een flauw radio2-deuntje, maar ik vind het een mooi lief liedje dat me doet terugdenken aan mijn tijd in Moskou. Ik hoorde het daar in een supermarkt en sindsdien is Lemon Tree onlosmakelijk verbonden met mijn verblij(v)(f)(en) aldaar. De volgende ochtend ging ik weer naar huis.
Belle and Sebastian - Legal Man. In tegenstelling tot eerder genoemde nummers draai ik dit ook nog heel vaak, maar ik heb er ook wel mooie herinneringen aan. Ik houd van bands waarin de jaren '60 zo nostalgisch doorklinken dat je bijna zou verlangen naar een teletijdmachine, dus dan zit je met Belle and Sebastian (of Broadcast of Stereolab) en een liedje als Legal Man wel snor natuurlijk. Daarbij draaiden ze het ook bij de afterparty van het concert van B&S, alwaar ik een van de leukste avonden/nachten van 2004 beleefde. Dansen! Dansen! Dansen!

5. Aan welke 3 (4 of 5 is te zot) personen geef jij het stokje door en waarom?
Breun. Ik ben benieuwd waar hij mee op de proppen komt. Bovendien is het een goed excuus om even het linkje naar zijn site op mijn log te vernieuwen, aangezien hij net verhuisd is.
Fireflies. Omdat hij nog niet gelogd heeft in 2005. :)
Stereo. Geen idee of Joris zich met dit soort weblogpraktijken in laat, maar Stereo was zo'n beetje het eerste weblog dat ik ontdekte. Vandaar.

2005-01-07T17:47:00.000+01:00

Toch nog even mijn concertagenda hier neerzetten, voor het gemak.

De 14de sla ik aan het DJ'en, dus geen Go-Team of Venetian Snares (Doll Doll Doll!) voor mij. :(

13-01-05 The Good Life en The Velvet Teen, Paradiso
13-01-05 Coparck, Paard
14-01-05 The Go! Team, Melkweg
14-01-05 XP 4.0 - Venetian Snares, Bogdan Raczynski, DJ Onanon e.a., Paard
16-01-05 The Good Life en The Velvet Teen, Ekko
21-01-05 Snow Patrol, Paradiso (al uitverkocht, *snif*)
22-01-05 Solitude en Kitty Wu, LVC
23-01-05 Coparck, Rotown
23-01-05 Kitty Wu, Encre en My Jazzy Child, Patronaat
26-01-05 Kasabian, Melkweg
26-01-05 Coparck en The Radio Dept, Paradiso
27-01-05 The Radio Dept, Rotown

(in februari in den lande: The Killers, Nils Petter Molvaer, Dayna Kurtz, The Dears, Le Peuple De L'Herbe, The Dresden Dolls, TUK (met Barbara Morgenstern), The Frames, Ben Christophers, Saybia, The Mars Volta)

2005-01-06T02:42:00.000+01:00

Ik heb het eventjes gehad met loggen. De rest van de jaarlijst houden jullie van me te goed, ik ben over een tijdje wel weer terug.

xo,

Herman

2004-12-23T03:14:00.000+01:00

16. De Portables - Girls Beware!
Postpop rock 'n' roll. Dat is het etiket dat Belgian Music.net erop plakt. Mij doet het vooral denken aan die ene plaat van The American Analog Set die ik in mijn bezit heb. Dromerige, meeslepende, intense, emotionele nummers. Maar dan iets minder traditioneel dan de band die tegenwoordig beter bekend staat als Amanset. De Portables gebruiken ook de nodige electronica in hun muziek. Het is dat ik hem nog niet op CD ben tegen gekomen, anders had ik dit album vast veel vaker geluisterd en was ie hoger geëindigd.

17. The Go! Team - Thunder, Lightning, Strike
Dit was een van de verrassingen van het jaar voor mij. De recyclesamplepop van The Go ! Team klinkt dermate speels en opzwepend dat je er toch wel erg blij van wordt. Helaas fluctueert het niveau van de nummers wel heel erg. The Power Is On, Junior Kickstart en vooral Bottle Rocket zijn fantastisch, maar verder vind ik het toch wat minder allemaal. Gelukkig roept campy afsluiter Everyone's A V.I.P. To Someone zowaar Love Boat-achtige taferelen op, zodat het feestje wel in stijl wordt afgesloten. ;)

18. The Arcade Fire - Funeral
Alhoewel ik vind dat deze plaat op een mooie 18de plek is geëindigd, ben ik toch geneigd me enigszins in te dekken. Funeral staat namelijk in menig lijstje (Pitchforkmedia, TinyMixtapes, etc.) helemaal bovenaan. Ik snap waarom, want dit is best een plaat waarvoor je helemaal zou kunnen vallen. Zelf deed ik dat ook wel voor nummers als Rebellion (Lies) en ook zeker de paar eerste tracks, maar een nummer als Neighborhood #3 (Power Out) vind ik toch niet heel bijzonder eigenlijk. Het is wel een plaat met groeipotentie en ik zal hem ook zeker veel blijven draaien. Wie weet stijgt ie nog wel als ik eind 2005 mijn jaarlijstjes reviseer.

19. The Dresden Dolls - The Dresden Dolls
Over dit plaatje kan ik weinig melden, eigenlijk. Cabaret, punk, theatraal. Door de piano hoor ik er zelfs Bowie (Aladdin Sane!) in. En da's nooit verkeerd. Ik ben dol op het maniakale van een nummer als Girl Anachronism. Dat The Dresden Dolls nog maar 's langs mogen komen.

20. Milanese - 1 Up
Milanese is een van de nieuwe wonderkinderen van WARP en bracht dit jaar zijn eerste album(pje) uit. 1 Up duurt nog geen half uur, maar is wel een verdraaid lekker plaatje. De voicesamples van de eerste track zijn wel wat vervelend, maar het is knap om te zien hoe Milanese in sommige tracks een mooie mengeling maakt van drum 'n' bass en idm. In een track als Iacom weet hij goed de snelheden van bassdrum en snaredrum te varieren, waardoor de een de ander vaak inhaalt. Erg vet. Hoogtepunt is echter Head Bocs, de afsluiter en zowaar een emotionele track. Wazige beats met mooie golvende geluiden.

2004-12-21T17:26:00.000+01:00

21. Aereogramme - Seclusion
Ik heb deze EP nog maar kort, want ik kocht hem bij het concert in het Paard, waar ik al eerder over logde. Dat is nog maar een week of twee geleden, dus ik kan niet echt zeggen dat Seclusion al bezonken is. Hij maakt nog steeds onderdeel uit van het stapeltje CDs dat pas in de CDkast gaat als ik vind dat ie niet meer 'nieuw' aanhoort. Het ludiek betitelde Lightning Strikes The Postman (Flaming Lips cover!) en het epische The Unravelling zijn vooralsnog mijn favorieten. Volgend jaar hopelijk weer een volwaardig album van het grotendeels bebaarde Aereogramme.

22. The Killers - Hot Fuss
In de late zomer werd The Killers door menigeen bestempeld als de nieuwe Franz Ferdinand, maar zelf zie ik dat niet zo. De liedjes van The Killers klinken veel minder ingenieus dan die van de Schotse helden, ook al komt veel dingen die me in de jaren '80 aantrekken wel voorbij. New Order, Heaven 17, maar ook de grootse sound, zoals in het titelnummer Jenny Was A Friend Of Mine. Een lekker plaatje, maar geen hele hoge positie, omdat het dit album het eigenlijk net niet heeft. Het intro van Somebody Told Me is eigenlijk te lang en zo ontbreekt er aan elk liedje net het puntje op de spreekwoordelijk i, zegmaar. En eerlijk is eerlijk, het album zakt halverwege ook wel een beetje in.

23. Daddy G - DJ Kicks
Daddy G is de rapper van Massive Attack (die met de zware stem, denk aan Inertia Creeps) en mixt hier zijn favoriete plaatjes aan elkaar. Ik was in de plaatselijke Velvet door oud vinyl aan het heen bladeren toen ik voor het eerst delen van dit broeierige geheel meekreeg. Een mooie versie van Karmacoma, die vloeiend overliep in iets soortgelijks (waarvan ik nu weet dat het Johny Osbourne is). Echt heel erg geweldig is dit mixalbum niet, maar het luistert wel bijzonder lekker weg. Jammer is ook dat dit album pas in de late herfst uitkwam, terwijl het een dijk van een zomeravondplaat zou kunnen zijn.

24. Annie - Anniemal
Op de dag dat Pitchfork Annie's Heartbeat tot 'song van het jaar' uitroept, schrijf ik mijn stukje. Electropop voor volwassenen is de noemer waarmee men dit album probeert slijten. Het is inderdaad een beetje Kylie-achtig, maar de liedjes zijn doorgaans stukken beter. En dan is Heartbeat nog niet eens mijn favoriet... Toch eindigt dit plaatje niet al te hoog, omdat je het halverwege eigenlijk wel weer gehoord hebt.

25. Black Ox Orkestar - Ver Tanzt?
Het debuut van Black Ox Orkestar is er ook een in de categorie 'Leuk, maar ik draai hem eigenlijk nooit meer'. Ik ben hier destijds achteraan gegaan, omdat ik besloot dat ik alles wat Constellation nieuw uitbracht wilde horen. En zo kom je dus bij een band die klezmer, punk en pop met elkaar vermengt. Het is een leuke plaat, maar als ik klezmer wil horen, draai ik toch liever Nigel Kennedy & The Kroke Band.

2004-12-21T11:34:00.000+01:00

Ook hier is het jaarlijstjesseizoen inmiddels begon. Laat ik voorzichtig beginnen met aftellen...

26. Nouvelle Vague - Nouvelle Vague
Na Richard Cheese (wiens laatste album mijn top 30 niet gehaald heeft) en Mambo Kurt is Nouvelle Vague ook wel een hele leuke gimmick. Jaren '80 wave/punknummers worden in een net bossanova-jasje gestoken. Hoogtepunt voor mij is Dead Kennedies' cover Too Drunk To Fuck, door het fijne baslijntje en de hijgerige zang van een - naar ik veronderstel - Franse schone.

27. Fly Pan Am - N'Ecoutez Pas
Fly Pan Am is maar een grillige band. Het debuut vond ik erg wisselvallig met twee geweldige nummers, terwijl de rest van de plaat in slechte dagen wegluistert als een geestslopende lijdensweg. En in goede dagen is het gewoon een geval van 'ene oor in, andere oor uit'. Het tweede album Ceux Qui Inventent N'ont Jamais Vécu was al helemaal een ramp, met eigenlijk geen enkel geslaagd experiment. N'Ecoutez Pas is gelukkig geen titel die zichzelf waarmaakt, dit album klinkt namelijk spannend genoeg om te blijven draaien. Het begint spannend met Brûlez Suivant, Suivante!, het uitgesponnen Zig Zag is subliem en bovenal lijkt Fly Pan Am zich nu eens niet te verliezen in onbeteugelde experimenteerdrift.

28. Radiohead - Com Lag
Geen echt album van Radiohead, maar een verzameling rarities: liveversies, remixen, bewerkingen. De Four Tet remix van Skttrbrain circuleerde al een tijd op internet, maar is nu ook officieel uitgebracht. Erg, erg fijn.

29. Elliott Smith - From a Basement on the Hill
Het bleef me lang onduidelijk wat ik van From a Basement on the Hill moest verwachten. Als Elliott Smith-fan was ik bang dat zijn postuum verschenen laatste album wel 's een tegenvallend afscheid zou kunnen worden. Figure 8 vond ik namelijk een stuk minder dan XO en Either/Or. Wat als die dalende lijn verder zou worden ingezet. Maar nee, een teleurstelling bleef bespaard, want dit is een prima laatste album. Het niveau van eerder genoemde hoogtepunten wordt wat mij betreft niet gehaald, maar met dit album heeft Elliott waardig afscheid genomen.

30. Air - Talkie Walkie
Elk voorjaar zijn er platen die best goed zijn, waar je graag naar luistert, maar die na de zomerstop eigenlijk nooit meer je kast uitkomen. Talkie Walkie is er zo een voor mij. Zeker geen slecht album, maar ik heb hem al zeker een half jaar niet meer gedraaid... Desalniettemin is dit wel een mooie terugkeer naar het geluid van Moon Safari, alhoewel iets minder sereen en iets duisterder. Run en Cherry Blosom Girl zijn fijne nummers, Surfing On A Rocket een wel erg flauw deuntje, dat ze er beter vanaf hadden kunnen laten.

2004-12-16T01:43:00.000+01:00

Rocksterren in hun (hele) jonge jaren.

Kun je je voorstellen dat onderstaand jongetje ooit zoveel heroïne tot zich nam dat ie uiteindelijk een heel nieuw gebit moest laten zetten?

2004-12-14T01:00:00.000+01:00

Even het verstand op nul en wat losse flodders wegwerken:

Subjectivist Koen logt over zijn jaarlijstjes. Het stukje bij März maakt me erg nieuwsgierig naar dat album, maar natuurlijk is het zelfs op Slsk nauwelijks te vinden...

The Tears hebben een website. The Tears zijn de nieuwe band van Brett Anderson en Bernard Butler, die elkaar bij Suede de kop insloegen , maar niet zonder ook een meesterwerk - Dog Man Star - af te leveren.

De tracklisting van Frances the Mute, het in februari te verschijnen tweede album van The Mars Volta is bekend. Lees het bij Pitchfork. Aangezien de meeste nummers langer dan 10 minuten duren (Cassandra Gemini zelfs langer dan een half uur!), de titels als vanouds moeilijk klinken - bijvoorbeeld: L'Via L'Viaquez, Vismund Cygnus - en zowel het eerste als laatste (sub-)nummer Sarcophagi heet, is er alle reden om aan te nemen dat ook Frances the Mute een heuse progemoplaat met concept wordt. Ben benieuwd!

Het is altijd leuk om op eigen houtje een track te ontdekken, die helemaal geweldig te vinden en vervolgens te lezen dat Mensen Die Het Kunnen Weten zich helemaal in die mening kunnen vinden. Wat blijkt: zowel Joost van Bellen als ik vinden de remix die Tiefschwarz van Spektrum's Kinda New maakte de song van het jaar. Bij 3voor12 zegt hij:

“Het album van Spektrum is heel goed. Ook live zijn ze heel goed. Maar de Tiefschwarz remix van Kinda New is subliem. Voor mij het zomeranthem van het afgelopen jaar.”

2004-12-13T16:55:00.000+01:00

[best of 2004]

Nu 2004 voorzichtig ten einde loopt, wrijven diverse weblogs de handen ineen om te bepalen wat nu eigenlijk de mooiste liedjes van 2004 zijn. Superolog organiseert het hele gebeuren en draagt er zorg voor dat er uiteindelijk een coherent verzamelCD'tje wordt gemaakt van de liedjes die de deelnemers aandragen. Een voorwaarde daarvoor is wel dat die deelnemers ook wat bandbreedte doneren, zodat de hele CD gedownload kan worden. Leuk toch?

Mijn bijdrage:

*Franz Ferdinand - Take Me Out
*Tortoise - Salt The Skies
*Delays - Long Time Coming
*The Dresden Dolls - Girl Anachronism
*The Go! Team - Bottle Rocket
*The Veils - Lavinia
*Voicst - Whatever You Want From Life
*Felix Da Housecat - Rocket Ride
*Spektrum - Kinda New (Tiefschwarz vocal)
*Mylo - Drop The Pressure

2004-12-08T01:33:00.000+01:00

Het Nederlandse Cereal is al even bezig als ik na de nodige vertraging met de trein dan eindelijk het Paard betreed. Een aantal jongeheren vraagt beleefd 'of we het wat vonden', maar ik heb er te weinig van meegekregen om die vraag voor mezelf te kunnen beantwoorden. Tijdens de twee nummers die ik nog mee kreeg, verwonderde ik me vooral over hoe mooi het Paard wel niet is geworden na de verbouwing. Mooie lichtinstallatie, goed geluid, het grote mengpaneel middenachterin om het de geluidsman makkelijker te maken, dat soort dingen. Na afloop van het optreden van Cereal wordt Motorpsycho's Vortex Surfer aangezet. Lange tijd mijn favoriete nummer, totdat ik het nauwelijks nog durfde te draaien omdat het me al snel teveel werd. Na Motorpsycho's Heilige Graal worden achtereenvolgens Sonic Youth en Slint gedraaid. Al mijn favoriete bandjes van een paar jaar geleden komen langs. Het vernieuwde Paard kan dan al niet meer stuk bij mij. En dan moet de band waar het die avond om draait nog beginnen.

Het Schotse Aereogramme, door sommigen gekscherend de troonopvolger van Mogwai genoemd, lijkt het prima naar zijn zin te hebben. Waar ik bij hun optreden in Ekko anderhalf jaar geleden de emotionele muziek nauwelijks kon rijmen met de laconieke voordacht, ging me dat nu veel beter af. Zanger Craig B. is een klein, grappig, bebaard manneke dat gevoelig zingt, zo af en toe gruwelijk hard schreeuwt (Wood!), maar tussen de liedjes meer de indruk wekt een kind te zijn dat niet weet wat het met zijn blijdschap aan moet, alsof hij zojuist door zijn ouders werd losgelaten in een snoepwinkel. 'Thank you. I keep saying it, but I really mean it. Thank you!'. Wat me ook opvalt is dat de subtiliteiten niet eens het onderspit delven in al het gitaargeweld. Dat is de taak van gitarist Ian Cook, die soms ook wat speelt op keyboard, samplers bedient en zo af en toe een loopje opstart vanaf een laptop (geen iTunes dit keer). Dit geeft een nummer als Black Path toch net dat beetje extra diepgang dat het nodig heeft om zich ruimschoots aan de middelmaat te kunnen onttrekken. Verder is ook Cook bebaard. In zijn nette kloffie zou hij het dagelijks leven net zo goed bestuurslid kunnen zijn bij een corporale studentenvereniging, merkt mijn gezelschap op. De reusachtige Campbell McNeill is bassist. Met lange haren en de meest weelderige baard van het viertal is hij een opvallende verschijning. Het is dat de tattoos missen of in ieder geval buiten zicht blijven, anders zou - pak 'm beet - Slayer of Machinehead hem vast graag in willen lijven. Spelen kan ie ook wel. Tijdens het openingsnummer is zijn spel op de bas een aanslag op de oren, maar gelukkig wordt het geluid al snel bijgesteld en valt er zonder zorgen over piepende oren te genieten van het kraakheldere geluid. Wat me opvalt is dat Cook en niet Craig de schreeuwpartijen in Zionist Timing, hoogtepunt van debuutplaat A Story In White, op zich neemt. Er worden ook aardig wat nummers van de kersverse EP Seclusion gespeeld, waarvan I Don't Need Your Love (akoestische ballad!), Lightning Strikes The Postman (Flaming Lips-cover) en The Unravelling de opvallendste zijn. Laatstgenoemde is een heuse symfonie en lijkt wel drie keer opnieuw te beginnen. Craig laat speciaal voor dit nummer snel een minidrumstel (bassdrum, snaredrum en bekkens) aanrukken om zo samen met drummer Scott dit magnum opus naar de uiteindelijke climax te meppen. Omdat men niet zo slim is geweest het drumstel op een kleedje neer te zetten, moet er tweemaal iemand bij te pas komen om het arme gevaarte op zijn plek te houden. Hierna gaat men even terug naar de coulissen, om een paar minuten later terug te komen en een vlammende versie van Wood te spelen. Bassist McNeill gaat helemaal los, al zit hij nog even naast de maat, en Craig schreeuwt voor de laatste keer de longen uit zijn lijf.

2004-12-08T01:27:00.000+01:00

Alhoewel het al bijna een maand bekend schijnt te zijn, kan ik het als groot New Order fan niet laten ook hier te vermelden dat er volgend jaar een opvolger van Get Ready in de schappen ligt. Volgens Dertigers (via wie ik dit nieuws sowieso op het spoor kwam) gaat het schijfje Sugarcane heten en ligt het al in februari in de winkels. Van dat eerste ben ik niet zo zeker: via neworderonline kom ik wel te weten dat er in ieder geval een liedje op komt te staan dat Sugarcane heet. Ik ben erg benieuwd. Get Ready vond ik geweldig en ook de platen uit de jaren '80 vind ik stuk voor stuk prachtig. New Order is zo'n band waarvoor ik wel een jaar of 10 eerder geboren had willen worden. Wat kan er mooier zijn dan op je 14e, 15e, 16e - de leeftijd waarop muziek doorgaans het meeste indruk op de ziel achterlaat - Blue Monday voor het eerst horen.

Dertigers vroeg ook nog naar ieders favoriete New Order nummer. Voor mij is dat Temptation. Het is dat ik Blue Monday te vaak gehoord heb, daarom ga ik voor Temptation. Dat nummer kwam zo hard aan toen ik als 15-jarige britpopper Trainspotting zag. Ik was ook meteen op slag verliefd op Kelly MacDonald, die "oh, you've got green eyes, oh, you've got blue eyes" zingt onder de douche. In het volgende shot zie je haar en Ewan McGregor met haar ouders aan de ontbijttafel zitten, terwijl Temptation zachtjes uit de radio klinkt.

2004-12-07T01:32:00.000+01:00

Mijn bijdrage aan het laatste CD-project van de Subjectivisten staat hieronder en valt ook te bewonderen bij Art Of The Mix. Er is zowaar een rode lijn in te ontdekken. Meisje en jongen ontmoeten elkaar, zoenen en worden verliefd. So far, so good. Zij blijkt echter niet het minst gecompliceerde meisje te zijn: "don't call the doctors cause they've seen it all before, they'll say just let her crash and burn" (Girl Anachronism). Hij weet niet wat ie er mee aan moet en vindt het in al zijn cynisme vooral interessantdoenerij van haar kant (Showgirl). Uiteindelijk zet hij de stap er een punt achter te zetten (Babe I'm Gonna Leave You, I'm Not In Love), maar zij reageert vooral boos (Send Me A Postcard) en al snel vervalt het hele gebeuren in een verwijten maken over en weer (Ciao!). Uiteindelijk mist hij haar wel ("Wake up, Slowly early morning, Days like these I miss you, I think I always will" (Give Me Everything)) en verklaren ze elkaar alsnog de liefde. :)

Ik hoop dat Martijn er blij mee is. Overigens moet ik mijn CD'tje nog altijd ontvangen...

It's All About The He Said She Said Bullshit

1 Devics - The Man I Love
2 The Afghan Wigs - Somethin' Hot
3 The Donnas - Do You Wanna Hit It
4 The Kinks - You Really Got Me
5 Felix Da Housecat - Rocket Ride
6 Four Tet - My Angel Rocks Back And Forth
7 Miss Kittin - Kiss Factory
8 Belle & Sebastian - Dirty Dream #2
9 The Dresden Dolls - Girl Anachronism
10 The Auteurs - Show Girl
11 PJ Harvey & Thom Yorke - This Mess We're In
12 Led Zeppelin - Babe I'm Gonna Leave You
13 Shocking Blue - Send Me A Postcard
14 Talking Heads - I'm Not In Love
15 Lush & Jarvis Cocker - Ciao!
16 Ben Christophers - Give Me Everything
17 The Babys - Everytime I Think Of You
18 The Black Heart Procession - It's A Crime I Never Told You 'Bout The Diamonds In Your Eyes

2004-12-06T03:21:00.000+01:00

You're Mrs. Dalloway!

by Virginia Woolf

Your life seems utterly bland and normal to the casual observer, but
inside you are churning with a million tensions and worries. The company you surround
yourself with may be shallow, but their effects upon your reality are tremendously deep.
To stay above water, you must try to act like nothing's wrong, but you know that the
truth is catching up with you. You're not crazy, you're just a little unwell. But no
doctor can help you now.

Take the Book Quiz
at the Blue Pyramid.

(Toevallig heb ik Mrs. Dalloway pas gekocht, moet het nog lezen...)

2004-12-03T18:27:00.000+01:00

Eigenlijk is het best vreemd dat ik tot eergisteren nog nooit een liedje van The Delgados had gehoord. Buiten het gegeven dat ze nu al 5 - in indiekringen haast heilig verklaarde - albums op hun naam hebben staan, zijn ze ook zeer nauw betrokken bij Chemical Underground, het label dat een aantal zeer favoriete bands (Mogwai, Aereogramme, Bis) herbergt.

Na me ter voorbereiding een avond op het laatste album 'Universal Audio' te hebben gestort, ging ik ze dan gisteren live zien in Nighttown. Aangezien er in de grote zaal opnames waren voor een TV-programma, moesten we via de tochtige zij-ingang naar binnen. Eigenlijk had dat wel wat. Ik waande me meer in een obscure club dan wanneer je via de normale, gelikte ingang aan de voorkant binnen komt.

Allereerst werden we geconfronteerd met Cass McCombs, het voorprogramma. Dat het een singersongwriter met band betrof werd snel duidelijk, want de stem van Cass was eigenlijk het enige echt goede aan heel het optreden. De liedjes misten voor mij naast passie en gedrevenheid ook de nodige variatie, want het reutelde maar door. Een refrein hier en daar was wellicht wel op zijn plaats geweest. Misschien wordt het nog wel wat als Cass zijn liedjes nog wat bijschaaft, want als een combinatie van Joy Division en Dexy's Midnight Runners klinken is an sich verre van verkeerd.

The Delgados waren nog geen 10 seconden bezig of het was meteen weer duidelijk hoe het wel moest. Wat een fijne uitstraling, wat een geluid, wat een muziek! In de hele korte tijd dat ik ze nu ken, begreep ik al snel dat The Delgados toch wel heel erg bijzondere liedjes in huis hebben. Catchy (Everybody Come Down), bloedmooi (Come Undone) en ook behoorlijk stevig, wat me wel verbaasde. Universal Audio zie ik als een 'lieve liedjes'-plaat, dus op de soms best hard aan toe gaande gitaarstukken had ik niet echt gerekend. Maar al met al beviel het gebodene me zeer goed. Ik kan me best goed voorstellen dat dit een band wordt waar ik van ga houden, a la Belle & Sebastian. Na afloop kocht ik The Great Eastern, maar ik zie me de rest van hun repertoire ook nog wel bij elkaar verzamelen.

Stereo was er ook en wellicht dat Stop The Noise en Fireflies ook nog laten weten wat zij ervan vonden. The Delgados spelen vanavond nog in De Helling in Utrecht.

2004-12-02T02:28:00.000+01:00

Oor wordt een maandblad, las ik via de 3voor12nieuwsbrief. Als tijdschriftenjunk moest ik wel even slikken toen ik dat las. Gaat het dan zo slecht in bladenland? En muziekbladenland in het bijzonder? Alhoewel ik nu alleen nog maar heel af en toe een exemplaar koop, heb ik het toch nog wel goed voor met het blad dat ik altijd las in de bibliotheek van mijn middelbare school en uiteindelijk toch een zeker een jaar of 6 een abonnement op had. Gelukkig lees ik al snel dat het blad twee keer zo dik wordt, gevuld gaat worden met langere verhalen en zich minder gaat bezig houden met de actualiteit (want daar hebben ze nu een website voor). Eigenlijk stemt dat me wel tevreden, een beetje verdieping. Wie weet ga ik hem nu wel vaker dan af en toe kopen.

De gezamenlijke tour van Bettie Serveert en Voicst zit erop. In Hedon, Zwolle werd voorlopig het laatste concert gegeven en naar verluidt deed Voicst uiteindelijk nog even met met Bettie Serveert. Dat moet toch een mooie aanblik geweest zijn. Erg mooie foto's van Bettie in Hedon vind je bij Bullet-ray photography. Ondertussen stijgt en stijgt 11-11 in mijn virtuele jaarlijstje...

Waar ik reikhalzend naar uit kijk, is het nieuwe album van The Mars Volta. Deloused In The Comatorium was mijn plaat van 2003, al moet ik toegeven dat ik hem al een paar maanden niet gedraaid heb. Hoe dan ook, het nieuwe album schijnt in februari al te komen! En 23 februari staan ze sowieso in Paradiso.

Verder ga ik morgen naar The Delgados in de Basement in Nighttown. Ben erg benieuwd. Alhoewel ik de laatste tijd niet veel naar 'lieve liedjes'-muziek heb geluisterd, doet de verwijzing naar Belle & Sebastian op de Nighttown-site me min of meer watertanden. Ook Mogwai wordt genoemd als zijnde regiogenoot. En laat dat nu net de vorige band zijn die ik de Basement zag (april '99, gok ik).

2004-11-25T21:30:00.000+01:00

Wat een heerlijke dag. Prachtige mist en voorzichtige vorst. In zulke omstandigheden ga je natuurlijk niet in een muffe universiteit zitten studeren. Waar een middagje studieontwijkend gedrag al niet goed voor is:

Twee nieuwe truien
Twee paar nieuwe schoenen
Drie nieuwe CD's (Massive Attack - 100th Window, Ozark Henry - Birthmarks, Oi Va Voi - Laughter Through Tears)

2004-11-22T18:32:00.000+01:00

Het is weer zo ver, bij 3voor12 mag er worden gekozen voor de Song van het Jaar. Een beetje jammer is wel dat van sommige artiesten net het verkeerde nummer is gekozen. Zo staat Morissey's Irish Blood, English Heart en Dresden Dolls' Girl Anachronism er niet in, maar twee veel minder leuke nummers van deze artiesten. Uiteindelijk kwam ik op onderstaande lijst uit. Take Me Out lijkt me de gedoodverfde winnaar om met de hoofdprijs aan de haal te gaan en ook Lavinia en Whatever You Want From Life verwacht ik wel in de top 10.

1. Franz Ferdinand: Take Me Out
2. The Veils: Lavinia
3. Felix da Housecat: Rocket Ride
4. Sufjan Stevens: Seven Swans
5. Voicst: Whatever You Want From Life

(bubbling under: Basement Jaxx featuring Lisa Kekaula: Good Luck, Mylo: Drop the Pressure, The Von Bondies: C'mon C'mon, Annie: Chewing Gum, Nick Cave & the Bad Seeds: Nature Boy, Freestylers: Push Up,
!!!: Pardon My Freedom, LCD Soundsystem: Yeah, The Prodigy: Girls, The Killers: Somebody Told Me)

2004-11-20T18:38:00.000+01:00

Hebben jullie dat ook wel eens? Dat je op zaterdagmiddag, nog net even voor sluitingstijd, een CD wilt halen en dat de Plato vervolgens vol staat met hippe dertigers, omdat er een bandje staat op te treden en de kassa onbereikbaar is? Ik vind Bettie hardstikke leuk, maar nu hoefde het even niet.

Vanavond op TV: 101 Reykjavik. Niet vergeten de video in te stellen.
[via Nicole]

2004-11-19T02:20:00.000+01:00

Het lijstje britpopbands dat ik nog steeds live wil zien, wordt maar langzaam korter. De meeste bands op dat lijstje bestaan immers niet meer. Elastica, Marion, Lush, Strangelove, Sleeper en Bis zijn om verschillende redenen uit elkaar. Sommige bands heb ik niet live gezien, maar dan wel weer een overblijfsel ervan. Ian Brown zag ik ooit in een rumoerig Rotown, alle Stone Roses mocht ik nooit aan het werk zien. Sommige hedendaagse bands (Franz Ferdinand, The Faint, Kasabian) weten het britse geluid goed te benaderen, maar in nostalgisch opzicht gaat er niets boven het echte werk. En dan kom ik uit bij bands als Ash, Auteurs, Geneva (bestaan die nog?) en Oasis. Allen nog enigszins in leven. Naar Oasis luister ik echt *nooit* meer, maar de eerste twee platen draaide ik destijds toch wel kapot. Ik wil gewoon nog een keertje meezingen met Roll With It, Whatever, Life Forever, Supersonic of - desnoods (want na deze hit was de liefde voor Oasis snel bekoeld) - Wonderwall. Een beetje hetzelfde heb ik met Ash. Hun liedjes - hoe leuk ook - luister ik eigenlijk nooit meer. Dat hoeft ook niet, want ik kan ze wel dromen.

Woensdag speelde Ash in Paradiso en werd het lijstje weer ietsje korter. Ash werd voorafgegaan door Voicst, dat voor de 10de keer in Paradiso speelde en daarom wijn uitdeelde aan het publiek. Ze speelden gedreven als altijd met de echte kneiters (Whatever, Chemical) aan het eind van hun set. Leuke details zijn wellicht dat bassist Sven op blote voeten speelde (zoals altijd) en een smiley op zijn hand had staan. Een wat oudere Engelsman, die overduidelijk voor Ash kwam, keek instemmend toe. Vrij snel na Voicst kwam dan Ash op. Het viel me op dat Tim Wheeler er nog steeds hetzelfde uitziet als in 1996, het jaar van 1977. En natuurlijk klonken de nieuwe nummers ook al niet anders dan de succesnummers uit de hoogtijdagen, want als Ash ergens goed in is dan is het wel in het maken van korte, catchy liedjes met gouden melodieën. We hadden goed zicht op de setlist, dus we wisten van meet af aan dat we verwend zouden worden op praktische alle hitjes die Ash ooit heeft gehad, met uitzondering van Goldfinger. Maar! Toen het tijd was voor de obligate toegift, klonk het verwachtte A Life Less Ordinary (want dat stond op de setlist) wel heel raar.... Dit was niet A Life Less Ordinary, dit was Goldfinger! En zo kreeg ik alsnog het liedje waar ik misschien wel het meest op hoopte. Ook Jack Names The Planet, het wel heel oude en door mij zelfs zowat vergeten hitje kwam nog langs. Het was Ash' laatste concert van deze tour en het werd zo wel duidelijk dat zij in stijl af wilden sluiten. Met dan toch A Life Less Ordinary en Burn Baby Burn werd een fijne 'greatest hits' set perfect ten einde gebracht.
En nu is het wachten op de dag dat een van die andere bands eens in Nederland speelt... Of dat de Stones Roses weerbij elkaar komen...

2004-11-15T01:15:00.000+01:00

Het was drie jaar geleden dat ik DAAU voor het eerst hoorde. In de relatieve ochtendvroegte, in de Charlie tent op Lowlands. Snel daarna kwam ik op het spoor van hun debuut Drieslagstelsels en tweede plaat We Need New Animals. Gisteren speelde DAAU in het LVC in Leiden en zag ik ze voor een tweede keer.
Het eerste gedeelte van het concert deed DAAU het rustig aan en zou je willen dat je het virtuose spel van de vier belangrijkste muzikanten vanuit je luie bank mocht toezien. Met (van links naar rechts) viool, accordeon, cello en klarinet werd een prachtige mengvorm van jazz, wereldmuziek en pop ten gehore gebracht. Zo ongeveer halverwege werd het viertal aangevuld met een drummer en contrabassist, zodat nu echt het dak eraf kon. Het tempo ging omhoog, de muziek werd steeds dynamischer en bovenal feestelijker en uiteindelijk stond het halve LVC heerlijk te dansen. Bij vlagen moest ik zelfs denken aan Godspeed You Black Emperor's Motherfucker = Redeemer (part one), zowel qua songstructuur als qua muzikale invulling (en zelfs dansbaarheid, alhoewel DAAU natuurlijk veel vrolijker is). De band kwam uiteindelijk zelfs nog twee keer terug voor een gift, wat ze naar eigen zeggen nog niet eerder hadden gedaan in Nederland. Het was inderdaad een zeer geslaagd concert en ik moet mijn DAAU-verzameling (en ueberhaupt wat meer klezmer, wereldmuziek, ed. gaan luisteren) hoognodig uitbreiden.

2004-11-14T17:26:00.000+01:00

Losse flodders:

Woutlog heeft mooie foto's gemaakt bij en van Ben Christophers in Ekko.

Iedere muziekliefhebber kent het verschijnsel van 'hidden messages' wel. Met name The Beatles en Led Zeppelin staan erom bekend dat er meer te horen viel als je bepaalde nummers achterstevoren afspeelde, alhoewel het nog altijd maar de vraag was in hoeverre de artiest dat bewust had gedaan en of mensen niet gewoon horen wat ze willen horen. Oordeel hier zelf over nummers van Queen en Led Zeppelin en vermeende verborgen boodschappen. Is 't niet gewoon gemompel en een beetje vergezocht om over Satan bij te halen? Zie hier voor wat meer achtergrondinformatie.

Roger Teeling sluit zijn subjectivistische krachttoer "1984-2004" af met een mooi verhaal over het (her)kennen van je platencollectie.

2004-11-13T18:05:00.000+01:00

Leuke concerten de komende tijd:

13-11 - DAAU, LVC
17-11 - Voicst + Ash, Paradiso
23-11 - The Decemberists, Ekko
23-11 - Soulwax, Tivoli
26-11 - Vive La Fete, Patronaat
27-11 - Rough Trade Night (met o.a. Delays, Emiliana Torrini, Low), Paradiso
29-11 - Woven Hand, Patronaat
1-12 - The Hidden Cameras, Ekko
2-12 - The Delgados + Cass McCombs, Nighttown
3-12 - The Dresden Dolls, Het Paard
7-12 - Aereogramme + Cereal, Het Paard
9-12 - I Am Kloot + Indigo Jones, Patronaat
18-12 - The Faint + Beep Beep, Melkweg

Concerten die schuin gedrukt staan ga ik sowieso naar toe, al was het maar omdat ik de kaartjes al in huis heb. Zijn er lezers die ook naar een van de bovenstaande concerten gaan of me willen wijzen op interessante concerten die ik over het hoofd zie? Dan hoor ik het graag.

2004-11-12T17:36:00.000+01:00

Vanavond op TV: Code Inconnu. Daar veer ik van op, want Michael Haneke is geweldig en dit is een van zijn weinige films die ik nog niet gezien heb (vooral omdat ie in Leiden nergens te huur is). Michael Haneke ken je misschien van Funny Games (de enige film die ik ook ooit op pauze zette om weer op adem te komen, voordat ik hem uit durfde te kijken) en La Pianiste (naar het boek van Elfriede Jellinek, die dit jaar de Nobelprijs voor de Literatuur won).
[via Cinema.nl]

2004-11-11T16:15:00.000+01:00

"It's All About The He Said She Said Bullshit"

Er is weer een nieuwe Subjectivisten-Cirkel in de maak! Het thema is "He Said She Said" en je hebt nog een dag of drie om je op te geven. Laat dit voor mij een aanleiding zijn ook 's vaart te zetten achter de andere verzamelaars die ik voor mensen zou maken (en in sommige gevallen al ver mee gevorderd ben). Bij Art of the Mix vind je overigens wat andere verzamelCD's die ik ooit in elkaar heb gezet, waaronder de Anti-ValentijnsCD (ook voor de Subs). Volgend jaar verschijnt overigens het boek Mix Tape, waarin Sonic Youth's Thurston Moore het een en ander uit de doeken doet over de edele kunst van het verzamelbandjes maken. Voor een ieder die aan de legendarische scene uit High Fidelity nog niet genoeg heeft.

2004-11-09T16:35:00.000+01:00

Een tijdje geleden deed ik een mailinterview met Voicst, al langer een graag geziene band in de kleinere clubs van Nederland, maar sinds het album 11-11 uit is ook veelvuldig te bewonderen in de wat grotere podia. Al was het maar omdat ze nu samen met Bettie Serveert touren. Volgende week woensdag (17-11) spelen ze in het voorprogramma van Ash, misschien moet ik ze daar nog maar 's zien (want eerlijk is eerlijk, twee keer Bettie live zien in zo'n korte periode is ook wat overdreven).

Zie hier mijn vragen:

Jullie hebben een bijzonder pakkende bandnaam. Wat is het verhaal daarachter?
De waarheid is bizar maar waar: Toen Ali B nog een Ali B-tje was kwam hij in een droom tot mij en zei: 'voicst'.

Ik las dat jullie album deels is opgenomen in de studio van voormalig Smashing Pumpkin James Iha. Nu is van de Smashing Pumpkins bekend dat Billy Corgan de touwtjes in handen hield. Hoe is de verhouding binnen Voicst? Is er een dictator à la Corgan of zijn jullie democratischer ingesteld?
Voicst is geen democratie, maar alle beslissingen worden wel met z'n drieen
gecheckt en besproken, nummers worden niet altijd met z'n drieen geschreven, maar wel altijd met z'n drieen afgemaakt. We zijn het zeker niet altijd eens, maar na overleg komen we er eigenlijk altijd wel uit. Indien niet, dan pas komt er een Billy Corgan naarboven...

Hoe kwamen jullie erbij de plaat in New York op te nemen? Vanwege het gejaagde (ADHD-) karakter van de stad soms?
Nee, kwam eigenlijk door onze producer; hij wilde het graag in New York doen
aangezien er enkele studio's zijn waar hij heel graag werkt. Wij hoefden er ongeveer 1 seconde over na te denken...

Hoe beviel de samenwerking met Eli Janney?
Samenwerking was heel erg ok: Eerst kwam hij een week naar Amsterdam om in onze oefenruimte alle nummers door te nemen. Hij ging dan eerst een paar ruwe opnamen luisteren die we van een nummer hadden gemaakt, en kwam dan binnenstappen met z'n mening, soms hele stukken geschrapt of omgegooid. Meestal waren we 't na de eerste keer op 'zijn manier' spelen eens, maar hier en daar hebben we 't ook wel gehouden zoals we het zelf hadden bedacht. Toen we eenmaal in NY in de studio zaten hoefden we ons alleen te concentreren op alles goed in te spelen en te laten klinken. Aangezien hij en de engineers superervaren waren en wij ons suf gerepeteerd hadden ging dat eigenlijk heel soepel.

Jullie houden veel in eigen hand, wat ik bewonderenswaardig vind. Willen jullie daarmee door blijven gaan, of willen jullie ooit – als jullie op grotere schaal doorbreken bv - toch meer uit handen gaan geven?
Op zich valt het best mee hoor, hoeveel we zelf in handen houden: we hebben juist heel veel verschillende mensen die dingen voor ons doen. Maar is wel zo dat we de grote lijnen zelf in de gaten willen houden momenteel, misschien dat het ooit anders wordt. Ligt er een beetje aan of we iemand tegen het lijf lopen die we tof vinden, we'll see. Either way it is ok.

Jullie gaan binnenkort op tournee met Bettie Serveert. Zo'n 12 jaar geleden zaten zij in hetzelfde schuitje als jullie. Geven ze jullie advies over hoe zaken aan te pakken?
Echt advies misschien niet direct, maar ze hebben natuurlijk wel superveel meegemaakt, en dus is er zeker wel veel van ze te leren als je naar de verhalen luistert.

Een vraag namens een fan van het eerste uur: Willen jullie binnenkort weer 's American College Pop live spelen?
Oef, ik heb dat nummer niet eens meer denk ik. "My baby love's my ego" da's het enige wat ik me nu zo herinner lyric wise. Als diegene een mp3tje stuurt dan is 't misschien wel een idee, jatoch?!

Wat zijn eigenlijk jullie favoriete releases van 2004?
Onder andere... (sowieso minimaal veel vergeten vrees ik)
Mark Lanegan - Bubblegum
Feist - Let it Die
Secret Machines - Now Here is Nowhere
The Arcade Fire - -
Interpol - Antics
Dizzee Rascal - Showtime
Mclusky - The difference between me and you is that i'm not on fire
Miss Kittin - I Com

Als jullie (ieder) drie bands als inspiratiebron mochten noemen, welke zouden dat dan zijn en waarom?
Tjeerd: Smashing Pumpkins, Millionaire, Pixies
Sven: Townes van Zandt, Neutral Milk Hotel, Led Zeppelin
Joppe: Melvins, Prince, Tool

2004-11-09T16:29:00.000+01:00

Nog meer Ben Christophers bij Norbert, Marianne en Adeline. Lees ik nou goed dat ie 10 minuten na afloop van het optreden in Ekko nog eens My Beautiful Demon speelde? Heb ik toch nog wat gemist...

2004-11-05T02:27:00.000+01:00

Zo heel af en toe zijn er concerten die je niet alleen heel goed vindt, maar die je ook het gevoel geven even deel uit te maken van een andere, hogere wereld. Ik denk hierbij aan Motorpsycho in Tivoli, Godspeed You Black Emperor! in Paradiso en Sigur Ros op Hurricane. Sinds zaterdag mag ik Ben Christophers in Ekko (en iets mindere mate Rotown) aan dit lijstje toevoegen.

De beste man heeft nu drie albums achter zijn naam staan, maar live zijn de nummers nog puurder en intenser. Gewapend met een laptop (iMac met iTunes), een kleine en grote sampler (die laatste gebruikt hij voor Songbird Scrapes The Sky, dat live veel voller en steviger klinkt dan de albumversie) en een stem als een engel waan je je bij deze charmante man als snel in de hemel. In Ekko was het publiek zo stil dat applaus pas volgde als het laatste akkoord helemaal weggestorven was, alsof het bang was ook maar iets te missen van deze magische avond. Na afloop voelde het daadwerkelijk alsof we weer terugkeerden op aarde. Wauw. Het concert in Rotown was wat rumoeriger, maar uiteindelijk wist hij ook het Rotterdamse publiek voor zich te winnen. Lees vooral ook de zeer lovende recensie van 'Ekko' bij 3voor12/utrecht en de positieve commentaren van Ben zelf in zijn dagboek.

2004-11-04T16:24:00.000+01:00

Student (ik, grijze trui) in natuurlijke habitat, tot ongeveer half 7 vanavond:

2004-11-01T01:02:00.000+01:00

29 oktober: Voicst en Bettie Serveert in Nighttown, Rotterdam.

Voicst mag dan aan worden gekondigd als voorprogramma van Bettie Serveert: voor mij waren ze minstens net zo interessant als de vermaarde hoofdact. Na al de nodige potten en pannen hebben gebroken in de kleinere zaaltjes, kwam het uitstekende album 11-11 uit en werden ze op sleeptouw genomen, door een van Nederlands meest succesvolle bands van de laatste decennia. Jammergenoeg was het tijdens het optreden van Voicst nog niet zo druk, want het begon pas enigszins vol te lopen toen hun set er alweer op zat. Desalniettemin hebben ze vast wel wat harten gewonnen, want ze overtuigden wel. Gewapend met een flinke dosis energie en uitstekende liedjes (Dazzled Kids, wauw!) gingen ze het publiek succesvol ten lijf. Wat betreft frisheid en enthousiasme doet Voicst me een beetje denken aan Caesar anno No Rest For The Alonely. Zeker de drummer (die zijn drumstokjes meerdere malen aan stukken sloeg) en de zanger (af en toe het podium over stuiterend) leken me ongeleide projectielen. Overigens zal hopelijk in de loop van aankomende week een mail-interview met Voicst op dit weblog verschijnen.

Er zijn van die bands waarvan je pas echt weet waar ze voor staan als je ze eenmaal live hebt gezien. Ook al heb je de albums nog zo vaak geluisterd, soms weet een enkel optreden de muziek in een ander, vaak nog positiever, daglicht te stellen. Bettie Serveert is voor mij zo’n band. Ik kan me niet meer herinneren hoe ik ze ooit heb ontdekt, maar feit is wel dat Palomine – hun wereldwijd geprezen debuut – al zeker 10 jaar deel uitmaakt van mijn muziekcollectie. 10 jaar geleden was ik nog een jonge middelbare scholier, wiens muzikale wereld uit niet veel meer dan REM en Nirvana bestond en in wie het zeker niet op kwam eens een concert te bezoeken. Vandaar dat ik ze afgelopen vrijdag pas voor het eerst live zag. En toen viel alles ook meteen op zijn plaats. Uiteraard wist ik wel dat het een van de belangrijkste en meest succesvolle Nederlandse bands van de laatste jaren betrof, maar na het optreden snapte ik ineens waarom. Ook zoveel jaren na hun internationale doorbraak zijn ze nog op hun top: Bettie Rockt live! Carol heeft echt die krachtige stem, Herman is een enthousiaste bassist en Peter Visse een geweldige gitarist met de juiste poses en (subtiele) humor. Tel daarbij op de goede liedjes en het enthousiaste publiek en je komt al snel tot de conclusie dat dit een zeer geslaagd concert was. Ik was zelf het meest verguld met Bright Eyes’ cover Lover You Don’t Have To Love (al blijf ik het origineel mooier vinden dan de versie van Bettie) en oude favorieten Tomboy en Kid’s Alright. Uiteraard gingen de alternatieve eind-twintigers en dertigers op het afsluitende Kid’s Alright het hardst uit hun dak. En terecht natuurlijk.

2004-10-27T02:32:00.000+02:00

John Peel is dood. Toen ik dat net op teletekst las, moest ik wel even slikken. Hij leek me zo'n monument dat nog wel wat jaren door kon. Echte verhalen over hem heb ik niet. Ik ken hem vooral van wat Peel Sessions en van zijn festivalverslagen voor de BBC (ik heb videobanden vol met uitzending van Glasto ed.). Wel mooie verhalen van fans vind je via Joris' Stereo.

Verder was Warp Vision het toch niet helemaal, al vinden ze het bij 3voor12 nog wel meevallen. Voor een ander perspectief, check het verhaal van Pim, waarin ik me beter kan vinden. Uiteindelijk heb ik me nog het best vermaakt met Milanese, Cane (toen ie eenmaal zijn draai wat begon te vinden), sommige nummers van Plaid en bovenal de tussensets van Dj N>E>D (begeleid met visuals van Flat E).

Tenslotte heeft Thurston Moore (Sonic Youth) een boek geschreven over de met uitsterven bedreigde kunst van het verzamelbandjes maken:

"Artist and musician Thurston Moore looks back at the plastic gadget that first let us make our own compilations. Over eighty home tapers, including artists, musicians, actors, writers, directors, comediennes, talk show hosts, and, of course, record store employees were invited to tell the stories behind their mixes. From the Romantic Tape, to the Break-up Tape, the Road Trip Tape, to the "Indoctrination" Tape-the art and text that emerged was of the mix cassette as a new way of re-sequencing music to make sense of our most stubbornly inexpressible feelings-a way of explaining ourselves to someone else, or to ourselves."

Het komt pas volgend jaar uit, maar ik zet het nu alvast op mijn verlanglijstje. [via Dubbelmono]

2004-10-20T03:51:00.000+02:00

“die nacht ist vorbei.
ein neuer tag beginnt.
alles strömt.
stadtkind.
berlin.
du gibst mir die kraft.
bin teil von dir.
stadtkind.”

Vermoeid van de vakantie en de nacht in onze nachttrein, ploften we neer in een rustig hoekje van het station. Zittend op een bank of op de grond ernaast, onze tassen als leuning of kussen gebruikend, vulden we de uren die we vol moesten maken in afwachting op de trein naar Amsterdam. Het was zondagochtend, we sliepen verder of werden langzaam wakker op Bahnhof Zoo. De een met haar capuchon over haar in haar armen te ruste gelegde hoofd, de andere het dagboek van de vakantie bijwerkend en weer iemand anders trillend van de ochtendkou nippend aan een kartonnen bekertje met koffie.

Op de heenreis hadden we ook een tussenstop gemaakt in Berlijn. In bijna een half etmaal hadden we flink wat bezienswaardigheden bezocht en de nodige kilometers gelopen. Op de terugreis ontbrak het ons aan de energie daartoe en namen we genoegen met het bezichtigen van de bezoekers van Bahnhof Zoo. Even liep ik Bahnhof Zoo uit. Ik wilde – hoe moe ook – nog iets van Berlijn meekrijgen. Ik liep voorbij de Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche en maakte de foto’s die ik op de heenweg niet had kunnen maken bij gebrek aan fotorolletjes. Toen de klokken van de kerk – de Tweede Wereldoorlog ook al niet ongeschonden doorgekomen – gingen luidden, werd het zondagochtend gevoel vervolledigd. De resonerende klanken gingen merg en been en even voelde ik me betoverd door de bijzondere en lastig te omschrijven atmosfeer die ik in Berlijn aantrof.

Als ik naar Ellen Allien’s Stadtkind luister, bekruipt me een soort gelijk gevoel. De electronische muziek van deze Berlijnse DJ doet me terugdenken naar die zondagochtend in maart dit jaar. In gedachten zie ik haar al zitten. Gelukzalig starend uit de metro (een beetje zoals Scarlett Johansson in Lost In Translation), op weg naar huis en bed na net te hebben geDJd op een mooi feest. De adrenalinekick maakt langzaam plaats voor melancholie, terwijl de stad aan haar ogen voorbij trekt. De prachtige stad Berlijn waar zij deel van uit maakt. En een album aan opdroeg.

Ik ga binnenkort nog wel ’s naar Berlijn, maar donderdag al Ellen Allien live mee maken. Zij speelt dan op het ‘Warp Vision’-feest in Paradiso.

2004-10-20T02:00:00.000+02:00

Zie hier mijn desktoptheme. Hoe zien die van jullie eruit?

2004-10-15T17:22:00.000+02:00

Vanavond speelt Jaap Boots op Catena en ik mag daaraan voorafgaand en na afloop plaatjes draaien. Het liefst zou ik er een donker, rokerig hol van maken en veel smeuige bluesnummers draaien, maar veel meer blues dan Captain Beefheart heb ik niet in mijn collectie. Dus dan gooien we het maar over een andere boeg. Ik heb er in ieder geval wel zin in!

Nog iets anders: ik heb geen idee hoe lang de nieuwe Ep van Vive La Fête al uit is, maar hij klinkt bijzonder fijn. Hoe kan het ook anders als je Trans-X, New Order en Wordy Rappinghoofd door de mangel haalt.

2004-10-13T16:27:00.000+02:00

Ik ga ook maar 's op herfsttournee, wie gaat er mee?

21-10 Warp Vision - Paradiso, Amsterdam
Met o.a. Plaid, Richard Devine en DJ Ellen Alien
29-10 Voicst + Bettie Serveert - Nighttown, Rotterdam
30-10 Ben Christophers - Ekko, Utrecht
31-10 Ben Christophers - Paradiso, Amsterdam
03-11 Ben Christophers - Rotown, Rotterdam
05-11 Fly Pan Am - Paradiso, Amsterdam
12-11 Art Brut - Nighttown, Rotterdam
12-11 London Calling - Paradiso, Amsterdam
13-11 London Calling - Paradiso, Amsterdam
13-11 DAAU - LVC, Leiden
23-12 The Decemberist - Ekko, Utrecht
18-12 The Faint - Melkweg, Amsterdam

2004-10-13T14:55:00.000+02:00

Ik kan het nog niet helemaal bevatten, maar het machtige Slint, in retrospect een van de pijlers van de Amerikaanse underground, komt weer bij elkaar.

2004-10-08T17:54:00.000+02:00

Breakbeat, back on the street

Midden jaren negentig beleefde de dance hoogtijdagen. Vooral vanuit Engeland waaierden big beat, breakbeat, drum 'n' bass, etc. uit over de rest van de wereld. De Freestylers waren van de groepjes die hier de vruchten van mee plukten. Alhoewel sommige mensen ze gelijkschaarden aan The Prodigy en The Chemical Brothers, kan ik me alleen nog maar het hitje Ruffneck uit die tijd herinneren. De Freestylers gingen bijna ten onder toen hun platenmaatschappij failliet ging, maar hielden het hoofd boven water en brachten onder de naam "Raw as Fuck" toch nog hun muziek aan de man, zij het op veel kleinere schaal. Inmiddels uit het oog verloren wisten ze dit jaar een enorme hit te scoren met het fantastische Push Up. Gisteren maakten hun ze tijdens hun zegetocht een tussenstop in een lekker vol Nighttown.

We waren er op tijd bij, want bij aankomst was de grote zaal nog dicht. Aangezien alleen de kelder open was, kregen we het vermoeden dat de Freestylers het wel 's bij een DJ-set zouden kunnen gaan houden. Na een tijdje strompelde een jongen - meer dan eningszins versufd door de alcoholica - op me af met de mededeling dat er een kans van zo'n 90% was dat ze 'boven, in de grote zaal' zouden spelen, aangezien daar een drumstel klaar stond. En zo geschiedde. Het was uiteindelijk een uur of 1 voordat het optreden daadwerkelijk begon, dus het publiek - inmiddels goed aangeschoten - ging makkelijk los op de allereerste tonen van het Britse gezelschap. Een uur lang (schatting, ik heb niet op de tijd gelet) werd het publiek verwend met een mix van breakbeat, ragga, drum 'n' bass, electro en hiphop. Soms beviel het goed (een behoorlijk stevig drum 'n' bass nummer, waarin veel en vaak "underground" werd geschreeuwd), soms klonk het me te poppy en waande ik me in een top 40 uitzending van een jaar of 12 geleden. Meestal bleef het daar ergens tussenin hangen was het fijn dansen.

Na afloop draaiden de Eclectic Method, 2 bootlegmixers, in de grote zaal met 2 laptops de meest uiteenlopende dingen aan elkaar. Erg imposant (zeker ook omdat er ook videoclips door de mangel werden gehaald), maar toch was al snel het leuke er vanaf en besloten we terug naar de kelder te gaan, waar misschien minder revolutionair, maar wel een stuk dansbaarder werd gedraaid. Foxy Brown met Th'acquisition Sean Morris, Lotus Sun en Alex Pie draaiden aanstekelijke dance die voor mij ergens tussen electro en techno lag. Het was al weer een tijdje geleden dat ik zo fijn had gedanst, dus de dansavonden in de kelder moet ik zeker in gedachten als ik weer 's goed uit wil gaan. Rond half 5 waren we wel uitgestuiterd en besloten we eens op huis aan te gaan.

2004-10-05T02:40:00.000+02:00

Whatever You Want From Voicst!

Ik mag Voicst, dat net het debuut '11-11' uit heeft en bij jullie vast wel bekend is van de geweldige single Whatever You Want From Life, interviewen en daarvoor roep ik jullie hulp in. Altijd al iets willen weten van Voicst, reageer dan even op dit bericht of stuur me - als je discretie op prijs stelt - een mailtje. De leukste, beste, origineelste vragen zullen gesteld worden, dus doe jullie best (met dank aan Nighttown overigens).

2004-10-04T01:35:00.000+02:00

Gisterenavond regende het zo erg dat ik het geluid van de TV wel hard moest zetten, wilde ik Jacob's Ladder nog goed kunnen horen. In een donkere kamer, met het geluid hard en de regen kletterend tegen het raam kwam dit sinistere meesterwerk beter tot zijn recht dan ik vantevoren had durven vermoeden. Jacob Singer is een Vietnamsoldaat die in het begin van de film zwaar gewond raakt. In het vervolg van de film is hij weer in zijn geboortedorp, alwaar hij geteisterd wordt door angstdromen en zich nagejaagd ziet door demonen. De duistere toonzetting van de film van de film wordt nog 's kracht bijgezet door referenties naar de strijd tussen leven en dood, demonen en engelen. De scene waarin Jacob in een ziekenhuisbed door een aftands ziekenhuis wordt gereden is het macabere hoogtepunt van de film. Alhoewel Jacob in de film op het spoor komt van een groot complot (de overheid zou op zijn bataillon duivelse experimenten hebben uitgevoerd), wordt stilaan duidelijk dat de scheidslijn tussen fictie en werkelijkheid niet overal even strict is. De slotscene zet tenslotte de hele film in perspectief. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van deze film moet vinden, maar voorlopig hij intrigeert me mateloos.

2004-10-03T01:02:00.000+02:00

Om uit de buurt te blijven van het vermaarde Zwarte Gat (nee, het studeren wil nog niet zo lukken) grijp ik alle mogelijke nevenactiviteiten met beide handen aan. Ik ben dan ook erg blij dat Stereo, Vido en Zebra de handen ineen hebben geslagen met het uitstekende 'Things to do in Amsterdam when you're underground' als agendavullend resultaat. Leve Amsterdam, leve het nachtnet!

Er staat nog niet op dat Ben Christophers (wie kent hem nog?) zondagmiddag 31 oktober in Paradiso speelt. Na een zenuwinzinking te boven zijn gekomen heeft hij zijn derde album The Spaces In Between opgenomen, ditmaal zonder de hulp van David Kosten. Kosten (ook wel bekend als Faultline) was verantwoordelijk voor de prachtige beats, samples, maar The Spaces In Between doet het dus zonder al dit moois en klinkt volgens het interview in Oor daarom een stuk puurder. Het zal me benieuwen. Ben Christophers treedt ook nog op in Ekko (30 oktober) en Ro-Town (3 november). Ik ben zeer benieuwd, want aan de glimp die ik opving tijdens een editie van London Calling, jaren geleden, heb ik niet genoeg. Ik hoop dat ie zijn effectenkastje meeneemt.

2004-10-01T20:18:00.000+02:00

Kameraden Chiel en Jonathan hebben de krachten gebundeld in De Grondslag.

2004-09-26T19:35:00.000+02:00

Joel deed me gisterenavond een beetje aan Alex denken...

2004-09-26T03:07:00.000+02:00

Vanavond mogen ervaren en voorlopig nog nasmeulend op het netvlies: Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Het ingenieuze scenario is van de hand van Charlie Kaufman, die ook de scenarios schreef voor Adaptation en Being John Malkovich. Deze film is wat mij betreft nog beter dan die twee, vooral omdat de film emotioneler is, nog meer een hart heeft en daarom meer dan 'leuk bedacht' is. Het gegeven van de film is eenvoudig: de relatie van Joel (Jim Carrey) en Clementine (Kate Winslet) loopt op de klippen en Clementine besluit haar herinneringen aan Joel te laten wissen, waarop Joel als reactie hetzelfde doet. Joel besluit Clementine echter weer voor zich te winnen: naarmate zijn herinneringen aan haar verdwijnen, besluit hij het proces tegen te werken. Het wordt echter allemaal wel wat lastiger in beeld gebracht: enkele subplots en de herinneringen en echte belevingswereld van Joel wisselen elkaar af. Uiteindelijk blijtk dat het wellicht nooit zal werken tussen Joel en Clementine, maar dat ze elkaar wederom vinden en besluiten het weer te proberen met elkaar, ondanks het besef dat het vast weer fout af zal lopen, kan ik alleen maar toejuichen. "Better to have loved and lost, than to have never loved at all."

Eternal Sunshine of the Spotless Mind is wat mij betreft een erg grote aanrader. Het scenario is om van te watertanden, de film zet je aan het denken en houdt je scherp en bovenal wordt de liefde tussen Joel en Clementine (wat ziet ze er knap uit!) adembenemend mooi in beeld gebracht. In dat opzicht deed de film (zeker de eerste tien minuten) me ook wel wat aan Lost in Translation denken.

2004-09-24T21:42:00.000+02:00

Voor de mensen die RSS- of Atom-feeds een warm hart toe dragen:

http://spaceshanty.blogspot.com/atom.xml

Ik zoek later nog wel 's uit hoe een en ander precies werkt.

2004-09-24T20:47:00.000+02:00

Ik ben bestuurder-af! Het was een bijzonder jaar, maar op een gegeven moment mocht er ook wel 's een eind aan komen. Maandag ga ik weer hard studeren, tot die tijd slaap ik veel en doe ik leuke dingen. Ik ben al flink bezig met het vergaren van nieuwe muziek. Het begon vrijwel direct na mijn decharge, toen mijn opvolger me het debuut van The Music cadeau gaf. Op de een of andere manier ademt hun muziek heel erg de sfeer van The Stone Roses uit en bovendien kan ik nu zoveel luisteren naar het pompeuze Float als ik maar wil. De volgende dag lag er een leuk en het thema ten spijt gelukkig niet al te droevig verzamelCD'tje van Mulan op de deurmat en kocht ik de eersteling van britpoplegende Elastica. Elastica trok ooit mijn aandacht door de stekelige single Waking Up (naar later bleek gebaseerd op een gejat riffje van The Stranglers) en de charmante verschijning van Justine Frischmann, wijlen de ex van Damon Albarn en Brett Anderson. Het debuutalbum complementeert zo'n beetje mijn britpopverzameling wat betreft het magische britpopjaar 1995. Al evenveel mijn aandacht trekken doet het Deense Under Byen, een Deense band die aankomende tijd door Nederland tourt en prima in het rijtje Sigur Rós, Mùm en Björk valt te scharen. Helemaal mijn ding dus! Hun plaat - al twee jaar oud, overigens - valt hier te beluisteren.

2004-09-22T02:36:00.000+02:00

Seedling, één van de meest sympathieke Nederlandse gitaarbandjes van de laatste jaren, houdt er mee op. Alhoewel ik ze wel meer dan eens heb live gezien, ligt hun optreden op Lowlands 2001 me het best in het geheugen. Ik was er met de juiste mensen (vriendin + goede vrienden) en het Amsterdamse viertal was een van de eerste bands van die dag. Afgezien van hun algehele enthousiasme stolen ze mijn hart vooral door de cover van Violent Femmes' Add It Up (Day after day).

Het lijkt erop dat ze nog maar een handjevol optredens doen, waarvan 20 oktober in Paradiso de op twee na laatste is. Als ik Susanne nog 's tekeer wil zien gaan op haar viool, moet ik dat maar in mijn agenda zetten.

2004-09-15T01:17:00.000+02:00

Buiten waait het zachtjes, af en toe regent het (hard). Ideaal wandelweer dus. Zeker met fijne postrock op de discman, zodat de zweverige geluidsfragmenten zich nauw verweven met het ruisen van de wind, onderwijl denkend aan de mooie gebeurtenissen die op me af zouden kunnen komen . Of beter nog, zonder muziek, maar samen met dat ene meisje en dan een goed gesprek hebben, de barre weersomstandigheden heldhaftig trotserend. En na afloop warme chocola met slagroom. Overmorgen maar 's een mooie boswandeling maken. Hopelijk wil zij ook mee...

2004-09-02T20:40:00.000+02:00

Ik blaas dit log wel weer wat nieuw leven in als ik bestuur-af ben bij Catena. Nog drie weekjes en dan is het de dag na de wisselingsALV... Ik ben benieuwd in hoeverre het me lukt me weer vol op mijn studie te storten. Ik ga me sowieso meer bezig houden met het bezoeken van films en concerten ed.

2004-08-02T01:29:00.000+02:00

Alhoewel ik de hele week dienst heb op Catena, heb ik besloten dat ik toch wat meer TV moet kijken. Na grondig bestuderen van de laatste VPRO-gids heb ik mijzelf het volgende schema opgelegd:

Zondag:
Zomergasten met Felix Rottenberg. Is inmiddels al geweest. Ik was te laat thuis om het hele programma te zien, maar wat een inspirerende man is Rottenberg zeg. Vol energie en verhalen, prachtige fragmenten ook. Veelal politiek getint (prachtige beelden van bevlogen politici als Fischer en Kinnock), maar ook filmfragmenten (Citizen Kane). Mooie persoonlijke gesprekken, veel diepgang. Zomergasten zoals Zomergasten hoort te zijn.

Maandag:
La Stanza Del Figlio (BBC2). Italiaanse film over familiedrama's. Dat spreekt me altijd wel aan. Bovendien heb ik bedacht dat ik meer Franse en Italiaanse films moet zien.

Dinsdag:
Das Experiment (BBC2). Al eens gezien, maar ik zie hem graag nog een keer. Gebaseerd op het bekende gevangenis-experiment van Zimbardo, maar dan wel wat overdreven. Desalniettemin komt het besef dat het beest in de mens nooit ver weg is hard aan.

Vrijdag:
Morvern Callar (Ned. 3). Liet vorig jaar op het filmfestival van Rotterdam een onuitwisbare indruk bij me achter. De vriend van het meisje uit de titel pleegt zelfmoord en laat haar alleen achter. De film laat zien hoe Morvern met het leed om gaat. In eerste instantie weet ze zich nauwelijks een houding te geven, maar beetje bij beetje... Samantha Morton, die ik overigens geweldig vind, speelde een soortgelijke rol in Under The Skin. Maar Morvern Callar is nog een stuk beklemmender.

2004-07-19T01:34:00.000+02:00

I Want My MTV Nostalgia

Net, al vrolijk MSN'end, kwam het gesprek opeens op MTV. Over hoe alles vroeger veel beter was. En dus - en vooral! - ook MTV. In 1994 was er op MTV Most Wanted met Ray Cokes, maar natuurlijk ook Greatest Hits met Paul King*, waarvan ik me altijd of vroeg of zijn bakkebaarden soms helemaal rond zijn oren groeide. De European Top 20 met Simone Angel, Hitlist UK, 120 Minutes en Alternative Nation met Toby Amies, die nooit doorbrak met zijn bandje, maar als presentator wel een van mijn helden. Marijne van der Vlugt, Carolyn Lilipaly, Kristine Backer met haar sexy accent, de hoogblonde Zweedse waarvan ik me de naam niet meer herinner. Ook waren er natuurlijk Beavis and Butthead en Daria, een spin-off daarvan. En de door kunstacademiestudenten gemaakt promofilmpjes voor MTV zelf.
MTV leerde mij meer engels dan al die aardige leraren op school en voorzag me tegelijkertijd van een behoorlijke muzikale voedingsbodem. Hitlist UK en Alternative Nation katalyseerde mijn behoefte aan goede alternative muziek en zorgden ervoor dat bands als Pulp en Smashing Pumpkins mijn favorieten werden. Iemand had destijds zo slim moeten zijn om de tijd stil te zetten, zodat we nog altijd gevangen zaten in die tijd. Jammer genoeg is het nu te laat, MTV is nog wel in de lucht, maar in feite allang overleden.

[*] Pas veel later kwam ik erachter dat deze meneer verantwoordelijk was voor een subliem staaltje blije jaren '80 pop: Love and Pride.

2004-07-14T15:17:00.000+02:00

Ik leer net bij Stereo dat Alex Kapranos van Franz Ferdinand vroeger bij The Karelia zat. En omdat Franz Ferdinand dit jaar helemaal is doorgebroken, wordt het 'succes'-album Divorce At High Noon van The Karelia opnieuw uitgebracht. Ooit kocht ik dat album, tweedehands, voor een paar gulden. Zou mijn originele CD nu straks een hoop geld waard gaan worden? E-Bay, here I come! ;-)

2004-07-12T13:57:00.000+02:00

Werfpop was leuk! Zelden zoveel bekenden gezien op een festival ook. De muziek was verrassend. De eerste uren van de dag stond ik geld te innen bij de toiletten, maar de muziek van Sioen ging toen toch niet langs mee heen. Sioen, een Belgisch bandje waar ik tot gisteren nog nooit van gehoord, werd mijn ontdekking van de dag. Mooie luisterliedjes (denk Starsailor, denk Coldplay), maar dan voorzien van een extra muzikale dimensie door prachtig piano- en bovenal vioolspel. Wat later op de dag kon ik me ook in het publiek mengen en was Stuurbaard Bakkebaard de volgende band waar ik oprecht blij van werd. Bij hun doe-het-zelf 'potten en pannen'-pop waande ik me al snel tussen de in het Parijs van de jaren '50, waar tussen de clochards een bandje heerlijk staat te rammelen. Olabola was ook goed. Ro (die van Paradise Funk en ooit het legendarische Gotcha!) is een geweldige frontman (of MC, wat u wil) en kreeg het publiek aardig mee. Muzikaal erg veelzijdig (van soul tot drum 'n' bass) ook. The Bays waren dat dan weer niet en verveelden me te snel, ook al hadden ze in het begin van hun site een fijne electro-groove te pakken. Ook erg electronisch waren All Hands on Deck, 5 DJ's (gewapend met 10 draaitafels, 5 mixers en een hoop effect-apparatur) wiens korte set me bijzonder kon bekoren. Zo kwamen o.a. de laatste single van Armand van Helden, Andrea Boria's Bucci Bag en nog wat van mijn favoriete plaatjes langs. Een mooie afsluiter voor een bijzonder geslaagd festival.

Zie ook wat de organisatie er zelf van vond en bekijk een fotoreportage.

2004-07-12T13:44:00.000+02:00

Dead Poets Society. Hij was laatst weer op TV en ik heb genoten.

De eerste keer dat ik de film zag was ik nog vrij jong. Ik meen dat het de avond was dat RTL5 in de lucht ging. Ze hadden DPS uitgezocht om te vertonen op de eerste uitzendavond en ik kreeg daar ongeveer de laatste helft van de film van mee. Ik was destijds nog wat jonger (volgens mij) dan de hoofdrolspelers in de film en ik was behoorlijk kapot van het einde.

(spoiler-alert! als je de film nog moet zien kun je nu beter stoppen met lezen)

Zaterdagavond heb ik hem (voor de tweede keer) herzien, nu helemaal. De film maakt nog steeds indruk, maar ik sta er nu wel iets nuchterder tegenover. Sommige van die jongens zijn wel erg stereotypisch (de nerd, de meisjesjager, etc.) en ze pakken de lessen van Keating wel heel erg snel op. Maar als je daar niet te veel op let, word je heerlijk meegesleept. De thema's - Carpe Diem en vind jezelf - spreken me bijzonder aan (je reinste levenslessen!) evenals de vriendschap en het spannende genootschap die/dat de jongens delen. De zelfmoord van de jongen en de daaropvolgende onthutsing bij zijn vrienden en later ook Keating raken me nog steeds en de slotscene ("Oh Captain My Captain") is prachtig..

Overigens, wat ik me ook nog afvroeg: Waarom zou (irl) iemand die op een dergelijke manier les geeft, ueberhaupt op zo'n school gaan werken? Of bestonden er in die tijd helemaal nog geen alternatieve vormen van onderwijs (was Steiner toen nog te omstreden...?)?

2004-07-10T20:21:00.000+02:00

Goed nieuws: Ik heb geen Pfeiffer meer! Over twee weken moet ik nog wel naar het ziekenhuis om mijn bloed te laten testen, maar de uitslag van de laatste bloedtest was al in mijn voordeel. Het is nog niet helemaal verdwenen uit mijn bloed, maar het zag er verder wel goed uit. Ook mijn lever functioneert weer naar behoren, maar ik mag de komende drie maanden nog geen alcohol en moet die tijd ook niet al teveel hooi op mijn vork nemen. Ik heb goede hoop dat een eventuele nasleep valt te vermijden. :-)

Verder is er morgen Werfpop, mijn eerste concert cq. festival in maanden. Overdag moet ik daar werken (weet nog niet precies hoe of wat), maar 's avonds kan ik gaan kijken of Olabola (vorig jaar namens Catena nog benaderd voor de El Cid-week) en The Bays de moeite waard zijn. Het schijnt mooi weer te worden, dus ik heb er wel zin in.

2004-07-08T15:08:00.000+02:00

Er komt een nieuwe Cd van Interpol aan!

Van hun website:

New Album Complete: The guys have finished mixing the new album and are now out of the studio. The album is entitled 'Antics' and will be released September 27 worldwide and September 28 (U.S).

The track listing is as follows:
1. Next Exit
2. Evil
3. NARC
4. Take You On A Cruise
5. Slow Hands
6. Not Even Jail
7. Public Pervert
8. C'mere
9. Length Of Love
10. A Time To Be So Small

2004-07-04T16:22:00.000+02:00

Het programma voor vandaag:

*Het bijzonder geestige Hoe ik dom geworden ben van Martin Page uitlezen. Hoe gek het boek (en de hoofdpersoon ook is), wat beschreven wordt is vaak erg herkenbaar.

*De EK-finale tussen Portugal en Griekenland kijken, alhoewel dat vast heel saai wordt. Ik hoop op bevliegingen van Figo en Ronaldo, anders wordt het een bloedeloze 0-0, vrees ik.

*Papillon, blijkbaar een van de beste gevangenisfilms ooit, kijken (vanavond op Nederland 1). Ik ben benieuwd!

2004-07-04T01:26:00.000+02:00

Veel gedraaid deze week:

!!! - Louden Up Now. De band wiens muziek nauwelijks valt te typeren. En dan hebben we het nog niet eens over de naam gehad... Ergens tussen electro, punk, funk en dance? Ik weet het niet. Goed klinkt het in ieder geval.

Four Tet - Pause. Moet nog een beetje bezinken. Maar in ieder niet geval niet veel minder dan het prachtige Rounds.

Franz Ferdinand - Franz Ferdinand. Mijn 'feel good'-album van dit jaar. En vast ook van de komende jaren.

Legowelt - Klaus Kinski (ep) - prachtige electro(-nica) uit Den Haag. Bijzonder fraai.

The Rapture - Echoes. Helaas gemist toen ze in Nederland waren, de afgelopen. Echoes is in retrospect misschien wel mijn favoriete album van 2003... Zeer veelzijdig, maar altijd goed!

The Stooges - Fun House. 'I Feel Alright' zingt Iggy Pop in 1970. Ik heb het zelden iemand overtuigender horen brengen. Wat een energie gaat er uit van deze plaat (waarvan TV Eye het bekendste, maar zeker niet het leukste nummer is). Wauw!

2004-06-30T14:42:00.000+02:00

Is Dave Peterson's Hermione Shrine ziek of een grap?

"So, the big question - despite clearly having an extremely mature and attractive look, is she legal? The answer, unfortunately, is no. Not unless you were to pack her into a suitcase and take her across to Mexico, anyhow. However, do not panic! The wait is soon over for us Englishmen. :-)

On the 15th of April, 2006, Hermione (or Emma Watson as I suppose I’d be calling her once we meet up) will turn 16, and thus sexual conduct with her shall become 100% legal. It is at this time that I intend to make huge efforts to get in touch with her, and see if she’s interested. As I said on the About Me page, wish me luck!"

Ik hoop maar dat het een grap is, anders mogen ze Dave wat mij betreft opsluiten...

2004-06-30T01:29:00.000+02:00

Vandaag huilt de Nederlandse underground een beetje, want het sympathieke Incense is niet meer:

"We're sorry to say it's over. After 6 years and 2 full-length recordings, we decided to call it a day.

We've been through rough time, we've been through happy time. We achieved a lot of personal goals and goals as band and some we did not."

Ik herinner mij van Incense vooral een aantal gepassioneerde concerten (waaronder een prima dagopening op Lowlands 2001). En bands die vol overgave spelen dienen gekoesterd te worden. Incense mag er dan mee stoppen, gelukkig blijven er in het door mij onnoembare genre (waarvan Motorpsycho ooit de vaandeldragers waren) met Lawn en Suimasen nog twee uitstekende Nederlandse bands over.

2004-06-29T19:05:00.000+02:00

Van de Oasis website:

"On 6th September 2004, Oasis release ‘Definitely Maybe – The DVD’ to commemorate the ten-year anniversary of this landmark album’s release.Celebrated as the best British album ever by Q Magazine in June 2004, ‘Definitely Maybe’ became the fastest selling debut album ever upon its release in August 1994."

Nu ben ik nooit zo'n heel grote Oasis fan geweest (ik heb de eerste twee albums en de single van Whatever), maar dat dat alweer 10 jaar geleden is... Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren hoe ik in de zomer van 1994 naar mijn vakantiewerk fietste, met Definitely Maybe op mijn discman (ik kan me niet herinneren dat ik toen al een discman had, maar ik weet ook zeker dat ik Definitely Maybe nooit op tape en dus alleen maar op Cd heb gehad).

10 jaar geleden kroop ik nog elke maandagavond achter de buis om MTV's Hitlist UK te krijgen. Zo ontdekte ik britpop (ik moet bekennen dat ik uiteindelijk meer viel voor Pulp, Blur en Suede dan voor Oasis). In datzelfde jaar begon ik met het lezen van Oor en maakte ik via Siamese Dream kennis met de Smashing Pumpkins, jarenlang mijn favoriete band. Van een andere favoriete band, REM, kwam het nog altijd onderschatte Monster uit, en grunge beleefde met Soundgarden's Superunknown een laatste stuiptrekking. Via het nachtelijke radioprogramma Shock Radio (toen Rob Stenders nog leuk was) ontdekte ik voorzichtig dEUS. 1994, het jaar waarin ik mijn muzikale horizon begon te verbreden, ligt alweer een vol decennium achter me. Dat is eigenlijk best eng.

2004-06-27T17:17:00.000+02:00

Vandaag, sterker nog: op het moment van schrijven, speelt The Von Bondies op Parkpop. Ik had ze graag gezien, maar aangezien ik nog steeds rust moet houden, behoorde dat helaas niet tot de mogelijkheden. Gelukkig heb ik The Von Bondies al eens eerder gezien. In 2001 (december, Melkweg) speelde ze in het voorprogramma van The White Stripes, alwaar ze zowat zo goed waren als het voormalige echtpaar White. Daar kocht ik hun zinderende debuutplaat, waaraar ik nog altijd met veel plezier luister. Ik hoop maar dat ze er na vanmiddag een boel Nederlandse fans bij hebben, ze verdienen het. Is er iemand die is geweest en wil vertellen hoe het was? Wellicht schrijven ze zelf wel iets in hun diary...

2004-06-25T14:54:00.000+02:00

30 seconden vermaak

Hilarisch!:
The Exorcist
The Shining
Titanic

Allemaal "re-enacted by bunnies".

2004-06-24T00:15:00.000+02:00

Blijkbaar waren er al geruchten, maar het is nu zeker: The Veils gaan uit elkaar. Da's nou jammer: hun recent verschenen debuut "The Runaway Found" is prachtig en de doorbraak ligt op de loer... Het hoe en waarom laat naar zich raden (ruzie? heimwee?), maar wat wel zeker is dat zanger Finn Andrews doorgaat onder dezelfde naam en een nieuwe band bij elkaar zoekt. Ik ben benieuwd wat daarvan gaat komen...

2004-06-23T15:10:00.000+02:00

In Leiden scheurt bij tijd en wijlen de hemel open en breekt de hel los. Net als in de rest van Nederland, vermoed ik. De witte, nu met dikke wolken dichtgeplamuurde lucht vlak boven mij laat zich hier bewonderen. Ik ben blij dat ik voorlopig de deur niet meer uit hoef.

2004-06-22T01:08:00.000+02:00

Alhoewel ik de laatste tijd vooral naar electronische en 'lastige' gitaarmuziek (na-rock volgens sommigen) luister, is het me toch gelukt een top 10 van 'rechttoe-rechtaan'-gitaarplaten vast te stellen. Een criterium was wel dat ze in dit millennium verschenen moesten zijn, want in de jaren daarvoor luisterde ik verhoudingsgewijs veel meer naar dergelijke muziek. De top 10:

1. Interpol - Turn On The Bright Lites (2002)
2. At The Drive-In - Relationship Of Command (2000)
3. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (2004)
4. JJ72 - JJ72 (2000)
5. ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead - Madonna (2000)
6. Cooper Temple Clause - See This Through And Leave (2001)
7. The Strokes - Is This It? (2001)
8. Placebo - Sleeping With Ghosts (2003)
9. The Von Bondies - Lack Of Communication (2001)
10. Aereogramme - Sleep And Release (2003)

Misschien valt het op dat The White Stripes er niet tussen staan. Daar heb ik dan ook geen CD's van. En eerlijk gezegd, zo goed vind ik ze nou ook weer niet... De recente platen van Delays (Faded Seaside Glamour) en The Veils (The Runaway Found) vind ik wel erg goed, maar die moeten eerst nog even bezinken.

2004-06-21T00:56:00.000+02:00

Ik leerde vandaag dat er - in navolging van de midlifecrisis - zoiets bestaat als een 'quarterlifecrisis'. Een artikel in Vrij Nederland verwijst o.a. naar de site Quarterlife Crisis en duidt mensen die hieronder gebukt aan als 'verdwaald, want voorbij moraal en ideaal, vol vertrouwen maar richtingloos'. Ik geloof dat ik me - als midtwintiger - voorlopig nog even buiten deze trend plaats (volgend jaar afstuderen! over twee jaar op wereldreis!), maar het is een fascinerend verschijnsel dat ik misschien nog wel 's uit kan buiten in mindere tijden. Het doet me ook een beetje denken aan een tekst van Morissey van The Smiths, die als oude man van nog lang geen 30 zingt: "Take me out tonight/Where there's music and there's people/And they're young and alive" (uit There Is A Light That Never Goes Out).

2004-06-21T00:16:00.000+02:00

Er komt binnenkort (13 juli) weer een nieuw album uit van The Polyphonic Spree, de band van de plusminus vijfentwintig jurken, die op Pukkelpop vorig menig natgeregend toeschouwer wist te overtuigen niet naar huis te gaan. Nooit eerder zoveel blije mensen op het podium gezien. Het album gaat 'Together We're Heavy' heten en als promotiemateriaal is er nu ook dit spel alwaar je een voorproefje vab de muziek krijgt.

2004-06-19T14:57:00.000+02:00

Het gaat me te ver om te zeggen dat Unburst Bubbles volledig omgekat (zoals dat zo mooi heet in weblogland) is, maar voorlopig laat ik het hierbij. Linkjes naar vrienden en bekenden komen later wel, evenals andere algemenigheden.

Ondertussen zit ik min of meer ziek thuis. Dat zo'n bestuursjaar op Catena je niet in de koude kleren gaat zitten had ik al eerder gemerkt (stress en de bijkomende teloorgang van het leven buiten Catena), maar nu ben ik ook nog 's geveld door de ziekte van Pfeiffer. Het was me niet direct opgevallen dat ik eerder vermoeid was dan normaal, want veel slaap had ik altijd al nodig, maar ik had soms wel het gevoel alsof ik er 'doorheen' zat. Zij het eerder mentaal dan fysiek. Hoe dan ook, ik doe nog wel mijn dingetjes, maar neem veel rust. Want hoe meer rust ik neem, hoe sneller het overgaat.

Ik zit dus lekker veel thuis, alwaar ik eens goed mijn gedachten kan ordenen. Eens goed afstand nemen van Catena en als bijkomend positief effect door de Catena-bomen het bos weer zien. Althans, daar hoop ik op en dat lukt ook wel. Ondertussen kijk ik ongezond veel voetbal, luister ik veel muziek en kijk ik zowaar weer films, iets waar ik het afgelopen jaar niet erg veel aan toegekomen ben.

Wat betreft muziek: deze geweldige
cover van Coldplay's Clocks door Zea is je misschien al bekend, maar zo niet, dan moet je hem downloaden. De leukste cover van heel 2003, wat ik je brom. :-)

2004-06-15T23:21:00.000+02:00

Ben even aan een nieuwe lay out aan het knutselen. Dus als het er gek uit ziet, is het vast nog niet af. :-)

2004-06-04T18:22:00.000+02:00

Omdat ik wel 's iets leuks wilde doen met mijn digitale camera en heb ontdekt dat Leiden stiekem toch best wel een mooie stad is (ik 'werk' in het hart van het centrum, tussen bijna al het groen dat de stad rijk is), ben ik maar een fotolog begonnen. Het onderwerp: Leiden. Ik ben benieuwd of en hoe actief ik 'stadleiden' ga bijhouden!

2004-06-04T18:06:00.000+02:00

Toch nog een woordje kwijt over Pinkpop:

Franz Ferdinand was mijn hoogtepunt. Zelden zo'n leuk optreden gezien. Een stortvloed van blije liedjes kwam over ons heen en ik voelde me gelukkig. Volgens de nabeschouwing van 3voor12 werd in het publiek zelfs de polonaise ingezet, maar dat heb ik zelf niet meegekregen. Ons lokale krant roemde in een verder slecht artikel Franz Ferdinand door ze "het hoogtepunt van Pinkpop" te noemen. Toch leuk, die bevestiging, al hecht ik er zelf verder weinig waarde aan. Meer waarde hecht ik aan het feit dat mijn vriendjes en vriendinnetjes blij waren dat ik ze voor Franz Ferdinand bij de Sugababes had weggesleept. Na Franz Ferdinand zagen we de Black-Eyed Peas. Of het kwam doordat onze dronkenschap op dat moment op zijn hoogtepunt was of door de goede muziek, weet ik niet, maar de Black-Eyed Peas waren op dat moment de juiste band op het juiste moment. Ze waren fanatiek, het klonk leuk en we werden nog blijer. De doodgedraaide en soms zelfs vervelende singles bleken geen goede indicatie van een optreden van de Black-Eyed Peas, dat uiteindelijk verraste door heerlijk funky en dansbaar te zijn. Een ander hoogtepunt was Moloko, dat ook een leuk feestje wist te bouwen. Zangeres Roisin Murphy was prachtig in haar mooie jurk, het enthousiasme van de toetsen- en effectenman aanstekelijk. Alhoewel de blazers thuis waren gelaten, ging het publiek toch helemaal los op Forever More en Sing It Back (die laatste werd echt in een waanzinnig hard beukende versie gespeeld; mijn gedachten gingen soms wel uit naar Da Funk). Verder zagen we nog Lenny Kravitz, The Datsuns en NERD. Allemaal wel aardig, maar aan hun optredens zal ik nog maar weinig terugdenken.

2004-05-28T00:55:00.000+02:00

Gisteren was een leuke dag:

* Ik kocht de mooi uitgevoerde DVD van Anyway The Wind Blows, de eerste lange speelfilm van dEUS' Tom Barman. Ik ga straks kijken, maar ik ben in ieder geval blij dat ik nu regelmatig het prachtige 'Summer's Here' van Magnus regelmatig kan draaien.

* Ik hoorde dat ik maandag gratis naar Pinkpop mag! En dat is natuurlijk altijd leuk, alhoewel het festival zich de laatste jaren steeds meer van mijn muzikale interesses vervreemd heeft. Of is het andersom? Hoe dan ook, het lijkt me leuk Franz Ferdinand te zien. Kijken of Matinee en Take Me Out me in die hoedanigheid ook nog uiterst vrolijk weten te maken. The Roots, Moloko en Goldfrapp heb ik al eens gezien, maar een tweede keer kan natuurlijk nooit kwaad. Zolang ik Lenny Kravitz maar weet te vermijden...

* Ik herontdekte Plaid en realiseerde me dat zij samen met Boards of Canada toch wel de nieuwe vaandeldragers van WARP zijn.

2004-05-25T23:50:00.000+02:00

Net ontdekt: een nieuw, leuk weblog in de vorm van harm.zutaten.nl. Veel leuke stukjes over muziek, film, politiek en bovenal een prachtige vormgeving.

Net herontdekt: New Slang van The Shins. Wat een ontzettend mooi liedje. Je zou welhaast zeggen dat The Shins ruim 30 jaar te laat een van de mooiste liedjes uit de jaren '60 hebben geschreven.

2004-05-25T01:23:00.000+02:00

Af en toe zet je een CD op en komt er een liedje langs dat je vol in je hart treft. Vanavond was dat Come To Me, van Björk (staat op Debut). De manier waarop ze dit liedje zingt, klinkt zo verliefd. Ik zou me bij wijze van spreken meteen in haar armen willen storten, niets meer willen zeggen en me intens gelukkig voelen.

Come to me
I'll take care of you
Protect you
Calm, calm down
You're exhausted
Come lie down
You don't have to explain
I understand

You know
That I adore you
You know
That I love you.
So don't make me say it
It would burst the bubble
Break the charm.

Jump off
Your building's on fire
And I'll catch you, I'll catch you
Destroy all that is keeping you back
And then i'll nurse you
I'll nurse you
I'll touch you

You know
That I adore you
You know
That I love you.
So don't make me say it
It would burst the bubble
Break the charm.

2004-05-21T16:22:00.000+02:00

Andy Kaufman leeft!

Een paar jaar geleden zag ik de prachtige film Man on the Moon over de geniale komiek Andy Kaufman, die 20 jaar geleden overleed. Althans, dat was wat iedereen dacht... want hij schijnt nog te leven! Hij heeft een weblog, waarop hij meldt dat de grap lang genoeg heeft geduurd:

"Sorry about faking my death. I always knew my biggest supporters would play along until it was the right time for me to return. Yesterday, being the 20th anniversary, was a long enough time to go away. No one has ever gone away that long before."

Het zal vast een hoax zijn, maar grappig is het wel.

2004-05-18T19:15:00.000+02:00

Een wel aardige persoonlijkheidstest vond ik [via Gé] bij Psychotest. Je bent er zo mee klaar en uiteindelijk komt er een analyse uitrollen die soms de spijker op zijn kop slaat:

-Herman bezit een intense persoonlijkheid die zeer sterk reageert op prikkels, zo sterk dat hij vaak behoefte heeft om zich alleen terug te trekken om niet overbelast te geraken. Je kunt hem vergelijken met een delicaat instrument dat signalen uit de omgeving registreert, maar te sterke signalen moet vermijden om niet beschadigd te geraken.
-Herman is een typische avond-mens. Zelfs in zijn slaap is hij nooit helemaal ontspannen. Hij droomt frequent en zijn droomleven is goed ontwikkeld. Hij kan ’s morgens moeilijk uit zijn bed.
-Herman streeft ernaar zijn opties zolang mogelijk open te houden, en zal daarom belangrijke beslissingen zo lang mogelijk uitstellen.

...maar soms ook de plank volledig misslaat:

-Herman is bijzonder gevoelig voor pijn. Zelfs een douche met koude water kan hem al de adem afsnijden. En hij kan bij manier van spreken de pijn reeds voelen als hij de tandarts nog maar ziet naderen ! Op lichamelijk gebied is hij niet erg dapper.
-Van alle psychologische types uit ons psycho-test systeem beschikt Herman over het grootste gevoel voor humor, omdat hij zichzelf het beste weet te relativeren. (wat een eer, maar ook: wat een rare gevolgtrekking!)

2004-05-18T12:33:00.000+02:00

Pagina 23

"Another way of expressing the same point is that what is disturbingly stressful to one person is pleasantly challenging the other." (Developing Minds, Michael and Marjorie Rutter)

1. Neem het dichtstbijzijnde boek vast.
2. Open het boek op pagina 23.
3. Vind de vijfde zin.
4. Neem deze zin over op je blog, samen met deze instructies

[via Brighter Hell...]

2004-05-15T15:52:00.000+02:00

What Classic Movie Are You?
personality tests by similarminds.com

2004-05-14T00:39:00.000+02:00

10 jaar geleden kwam Suede's geweldige album Dog Man Star uit. Dog Man Star stond bol van de dramatiek en de bombast en heeft een wat mythisch sfeertje. De haat-/liefdeverhouding tussen zanger Brett Anderson en gitarist Bernard Butler was waarschijnlijk de katalysator van al dat moois, want toen Butler opstapte, kwam Suede op de proppen met het alles behalve slechte, maar veel minder mooie Coming Up. Vandaag las ik dat Butler en Anderson het weer samen gaan proberen en zelfs al 15 nummers klaar hebben!

"Firstly I can confirm that me and Bernard are working together again. We've written about 15 songs so far and even though it's early days I can honestly say that I believe the work to be up there with some of the best things we've ever done.", zegt Anderson.

Ik ben benieuwd: nu maar hopen dat Anderson net als ik ook We Are The Pigs of New Generation of Stay Together tot 'the best things' rekent...

2004-05-11T02:33:00.000+02:00

Voor het vinden van bijzonder fijn mixwerk kun je terecht bij Boom Selection. Ik kwam daar deze DJ Set tegen met o.a. Mouse on Mars en Doormouse. Erg chaotisch, maar dat mag ik wel. Als dat niet jouw kopje thee is, kun je misschien beter hiernaar (Destiny's Child, 2pac, R. Kelly, etc.)luisteren. Misschien moet ik zelf ook eens met Mixmeister aan de slag.

2004-05-11T01:53:00.000+02:00

Bij gebrek aan motivatie (en wie weet ter lering ende vermaeck) hier een lijstje van muziek waar ik de laatste tijd veel naar luister:

The Rapture - Echoes. Als er een band punk en dance weet te combineren, is het The Rapture wel (of kent iemand er nog meer - zo ja, roep via het reactievenster, ik ben erg benieuwd!). Leren kennen via House Of Jealous Lovers, dat een floorfiller zou moeten zijn. Desalniettemin zijn nummers als Heaven, I Need Your Love (hoe kun je daar stil bij blijven zitten) en het opruiende The Coming Of Spring ook wel erg goed. Live schijnt dit nog beter te zijn.

Legowelt - Wirtschaftswunder. Electronica van Nederlandse makelijk met een grote hang naar de jaren '80 en als ik iets precies prettig vind is het dat laatste wel. Lekker wegdromen op het 'Koude Oorlog'-gevoel en af en toe zelfs New Order denken te herkennen.

Erlend Oye - DJ Kicks. Een paar jaar geleden sprak men van 'Quiet Is The New Loud' en was de band van Oye, Kings of Convenience, een van de vaandeldragers van de zogenaamde New Acoustic Movement. Inmiddels heeft ie middels een solo-album en dit album laten bewijzen dat ie ook op andere muzikale fronten aardig uit de voeten kan. Het bijzondere aan dit album is dat Oye veel van de nummers die hij aan elkaar rijgt heeft verrijkt met zijn eigen stemgeluid, waardoor het geheel nog meer een eenheid lijkt. Hoogtepunten zijn zijn eigen Sheltered Life, Roykssop's Poor Leno waar Oye de tekst van There Is A Light That Never Goes Out heen zingt en 2d2f van Avenue D (wie dacht dat Peaches schunnige teksten uitkraamde, moet dit nummer maar 's downloaden).

Tortoise - It's All Around You. De nieuwe Tortoise brengt weinigs nieuws onder de zon. Gelukkig zijn ze wel erg goed in hetgeen wat ze doen, dus deze plaat staat alvast hoog in de virtuele jaarlijstjes. Het nummer Crest doet vooralsnog mijn hart het snelst kloppen.

Explosions In The Sky - Those Tell The Thruth Shall Never Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever. Een albumtitel naar mijn hart. Explosions borduurt voort op de postrock van Slint en Mogwai, maar de manier waarop mag er heel erg zijn. Have You Passed Through The Night komt hard aan en de climax in A Poor Man's Memory doet de rest. Brok in mijn keel, kippenvel, tranen in mijn ogen.

2004-04-30T13:08:00.000+02:00

Niet vergeten: 16 juli speelt !!! in de Melkweg.

2004-04-29T23:19:00.000+02:00

Het duurde even, maar mijn CD voor het laatste uitwisselingsproject van De Subjectivisten is inmiddels af. Het thema is 'Ik Dans Alleen Op' en hier staat wat er eerder vandaag uit mijn brander kwam rollen.

Voetjes van de vloer:
1. Ween - I'm Dancing in the Show Tonight
2. Audiobullys - Face in a Cloud
3. Console - Dirt On The Wire
4. The Rapture - House of Jealous Lovers
5. Belle and Sebastian - Legal Man
6. The Beatles - Lady Madonna
7. The Charlatans - One to Another
8. Bis - Eurodisco
9. LC Anderson versus Psycho Radio - The Right Stuff
10. Basement Jaxx - Good Luck
11. The Jackson Sisters - I Believe in Miracles
12. Saint Etienne - Only Love Can Break Your Heart
13. Tricky - Black Steel
14. Chicks on Speed - Wordy Rappinghood
15. Ladytron - Playgirl
16. Le Tigre - Deceptacon (LCD Soundsystem Remix)
17. Samantha Fu - Theme from Discotheque

Ik hoop dat Hans, de gelukkige ontvanger, er blij van wordt! Zelf ben ik inmiddels getracteerd op een heuse dubbelCD door Vido, waarvan met name !!!, Zuvuya, Zea en Venetian Snares me erg opvielen. De tracklisting daarvan vind je op het forum van de Subs.